dinsdag 5 juli 2016

Voetbal is oorlog

Het was de afgelopen weken weer erg gezellig in Frankrijk. Ik hoor meer over rellen dan over het voetbal zelf. Ik snap steeds minder dat mensen zo kunnen doorslaan in de drang om te winnen en om te laten zien dat ze als land beter zijn dan andere. Als ik al het geweld op en naast het voetbalveld zie, dan ben ik erg blij dat mijn zoontje niets om voetbal geeft. Als het aan ons ligt, hoeft hij geen winnersmentaliteit te kweken terwijl de ouders langs de kant de huid van de scheids volschelden.

Afgelopen weekend heeft hij met een fietscrosswedstrijd meegedaan. Terwijl het jongetje dat derde werd tranen met tuiten huilde, was mijn zoontje tevreden met zijn enerlaatste plek. Hij had immers fijn gefietst, en wist heel goed dat hij niet ging winnen van kinderen die een jaar ouder zijn van hij.

Maar welke spelletjes spelen jullie dan als je geen winnaars wilt?Ik ben een enorme fan van het spelletje Hanabi. Bij dit spelletje hou je je speelkaarten andersom vast, zodat alleen je medespelers ze kunnen zien, maar jij niet. Je moet elkaar tips geven om erachter te komen welke kaart je kunt spelen. Hoe meer kaarten er goed worden gespeeld, hoe hoger de gezamelijke eindscore.
Een andere mooie is de Legende van Andor. In dit fantasy-spel probeer je een stad te verdedigen tegen enge monsters. Iedereen heeft andere speciale krachten, maar door te overleggen kan je tot de beste strategie komen. Het spel Pandemie schijnt ook leuk te zijn. Daar strijdt je gezamelijk tegen een gevaarlijk virus.
Maar "gewone spellen" kan je ook vaak veranderen zodat ze cooperatief worden. Wij spelen veel Carcassone, maar eigenlijk is mijn zoontje meer geinteresseerd in het maken van mooie steden dan het dwarsbomen van de concurrentie. Dus hebben we een nieuwe doel gesteld: we proberen gezamelijk zoveel mogelijk punten te halen. Op deze manier moet je bepaalde dingen goed plannen en samenwerken, en uiteindelijk worden de steden veel mooier.

Maar als hij zelden verliest, dan leert hij toch nooit te verliezen?
Ik denk eerder dat het tegenovergestelde waar is. We spelen nog steeds ook competitieve spellen. Maar doordat hij niet compleet geobsedeerd is met winnen, vind hij het helemaal niet erg om te verliezen. Hij gunt het vaak iemand anders. Het gaat er meer om dat het een gezellig spelletje was, en dat iedereen goede taktieken had gebruikt.

En later in de maatschappij dan?Volgens mij moet je in de maatschappij vooral veel samenwerken: op school, in het gezin, in het bedrijfsleven, bij verenigingen. Ik denk dat het leren van samenwerkingsskills belangrijker zijn dan vechtskills.

Ik heb geen zin dat mijn zoontje de volgende Ronaldo wordt met zijn kinderachtig gedoe naar IJsland toe :-)

4 opmerkingen:

  1. Wat een goede en leuke manier om met spellen om te gaan! Ik heb spelletjes nooit zo leuk gevonden, misschien is dit wel meer de manier voor mij :)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Winnaarsmentaliteit kent vele aandachtsgebieden, maar huilen als je als laatste aan komt is ook niet wat of je wordt van je fiets gereden.
    Eigenlijk doen hypotheekbloggers hetzelfde, zou mooi zijn om elkander gezamenlijk beter te maken om eerder schuldenvrij te zijn. Wie is daar het beste in?

    Hanabi of allemani, samen doen tot er iemand iets anders wil. Wacht maar tot ik groter ben, wie is er dan de beste?

    En als je te weinig IQ hebt meegekregen, maar je kunt wel goed voetballen.....

    Romarioooooooooooooooooooooooooooooooo

    BeantwoordenVerwijderen