De enige geldgrafiekjes die me nog boeien

Ik ben geen fan van "meta-blogs", jeweetwel van die verhalen over waarom iemand wel of geen zin heeft om te bloggen enzo, maar na bijna een half jaar van radiostilte maak ik een keer een uitzondering. 

Waarom ik zoweinig blog? Omdat er behoorlijk veel in mijn leven is veranderd, waardoor ik nauwelijks nog interesse heb in financiele zaken. Ik ben dit blog begonnen omdat ik veel aan het werken was in een baan die ik niet ontzettend leuk vond, om vervolgens te zien dat al mijn geld door mijn ex verbrast werd. Ik zocht een uitweg naar een toekomst die me een betere financiele situatie zou geven. Ondertussen heb ik een vriendin die er financieel ongeveer hetzelfde over nadenkt, schiet mijn eigen vermogen omhoog, en zou ik best minder kunnen gaan werken, maar vind ik mijn werk nog leuk genoeg. Daarnaast is dit jaar mijn dementerende vader overleden, en zit ik eignelijk nauwelijks op de erfenis te wachten. In het verleden was de eerste van de maand een feestdag waarop ik mijn grafiekjes kon aanvullen waarna ik verlekkerd naar de stijgende lijnen zat te kijken. Nu is het al een paar keer gebeurd dat ik rond de 15de van de maand tot de ontdekking kwam dat ik deze maand niks genoteerd heb. 

Kortom, geld boeit me eigenlijk niet meer zo. We hebben meer dan genoeg om een twee keer zo groot huis te kopen, maar we hebben er eigenlijk geen behoeften aan. Maar misschien in de toekomst wel, dus is het fijn dat we het geld achter de hand hebben. Je zou dus kunnen zeggen dat we HOT zijn (Happy, Opportunity-rich en Time-rich).

En wat zijn die enige geldgrafiekjes die me wel boeien? Over hoeveel ik het laatste jaar aan goede doelen heb gedoneerd. Ik probeer in ieder geval elk jaar meer te doneren dan het voorgaande jaar. Ondertussen doneer ik ongeveer 5% van mijn bruto inkomen:

In het verleden doneerde ik vooral aan kennis dingen, zoals bewustwording en scholing. Nu focus ik vooral op duurzaamheidsdingen, zoals een lokaal initiatief van een voedselbos en via Doneer Effectief. Doneren tegen ziektes doe ik eigenlijk alleen als een kennis met een of andere actie meedoet, voor de rest is het niet echt mijn ding.

Betekent dat het einde van dit blog? Het kan geen kwaad om het gewoon op internet te laten staan, wellicht vinden mensen er jaren na dato nog nuttige dingen terug. En wie weet wil ik binnenkort wel weer gaan ranten over het debacle van vermogensrendementsheffing of een told-you-so verhaal over dat Wilders liever problemen veroorzaakt van oplost.

Fijne feestdagen en een duurzaam 2025!

Waarom ik niet aan liefdadigheidssport doe

Iedereen kent de Alpe d'HuZes voor KWF, maar in navolging van dit succes zijn er talloze andere acties. Zo bestaat er de Ventoux3 (spreek uit als (v)one two three, maar dan met een frans accent) naar onderzoek voor hersentumoren, Skate4air om te schaatsen tegen taaislijmziekte, de Giro di Kika om de Stelvio te beklimmen om KiKa te steunen.

Ik hou van sportieve uitdagingen en ik steun graag goede doelen. 1 en 1 is 2 zou je zeggen, toch? 

Nou, nee dus.

Zoals ik al vaker heb verteld, ben ik voorstander van effectief altruisme. Dat betekent dat je zoveel mogelijk goeds wilt doen met je geld. Dat betekent:

• Maximaal gebruik maken van belastingvoordelen
• Alleen goede doelen steunen die een groot effect hebben

Als gevolg hiervan is effectieve altuisme niet:

• Ineffectieve dingen doen om geld in te zamelen. Ik ken iemand die kleedjes breit en verkoopt. Hoeveel denk je hier per uur mee te kunnen verdienen? 2,- per uur? En wat is je normale uurloon? En is het werk eigenlijk nuttig?
• Andere op laten draaien voor jou liefdadigheid. Wellicht vind je het een hele prestatie om een berg op te fietsen, maar het zijn uiteindelijk de donateurs die het geld moeten ophoesten.
• Zinloze overhead, zoals naar de Alpen reizen om daar te gaan fietsen. Ze zeggen wel dat er geen-strijkstokbeleid is, maar als je al dat geld voor die reizen direct had overgemaakt, dan hadden deze weldoeners mij niet lastig hoeven te vallen.
• Jezelf in de kijker zetten. Ik ken meerdere mensen die 10% van hun salaris afstaan aan goede doelen, maar zij hoeven niet in de krant. Scheelt weer een hoop papier.
• Goede doelen voor ziektebestrijding. En vooral de ziektes waar we in Nederland mee te maken hebben. De reden dat Nederlanders veel kanker krijgen is vooral omdat we heel veel andere ziektes overwonnen hebben, daardoor ouder worden, en kanker is helaas de volgende man met de hamer. Kanker is een hele dure ziekte om iets aan te doen. Als je mensen wilt redden, dan kan je beter muskietennetten kopen voor Afrika. Voor een paar euro redt je al een leven.

Wellicht zullen mensen me zeggen: "wacht maar tot dat jij kanker krijgt". Daar vallen twee dingen op te zeggen: 1) als je het doet omdat je denkt dat ze er uiteindelijk zelf beter van wordt, is het dan liefdadigheid? en 2) En wat te doen met alle andere mogelijke ziekten? Mijn vader heeft jaren 20,- per maand aan de KWF overgemaakt, en zit nu in een tehuis voor dementie. Heef hij dan op het verkeerde paard gewed?

Dus eind juni ga ik lekker een weekje fietsen in de Alpen, en dat doe ik helemaal voor min eigen plezier, van mijn eigen geld. En in december maak ik weer een sloot geld over naar effectieve goede doelen, tegen maximale belastingaftrek.

Wat vind jij van liefdadigheidssport?

Veranderen van financiele focus

Dit jaar heeft me financieel geen windeieren gelegd: dankzij financieel bewust leven en een vervroegde erfenis heb ik een hypotheekdeel volledig kunnen aflossen. Nu dit hypotheekdeel van 5.3% is afgelost, mijn spaarhypotheek van 5.3% lekker door renteniert, en de rentevaste periode van alle andere delen zijn afgekocht en weer vastgezet op 1.3%, is mijn hypotheek "klaar": nu aflossen zou geen rendabele investering zijn.
Hoewel dit natuurlijk fantastisch is, kleeft er ook een nadeel aan: ik heb nu minder investeringsopties. Voorheen verdeelde ik mijn investeringen tussen aandelen en aflossen: als de koers laag stond ging het geld naar aandelen, waren de aandelen te duur, dan kon ik nog altijd aflossen. Deze vlieger gaat dus niet meer op, en aangezien er nog steeds weinig interessants gebeurd met de aandelenmarkt (af en toe een leuk dipje om te investeren, maar niet groot genoeg om een klapper te maken), ben ik dus op zoek gegaan naar alternatieven.

Het belangrijkste alternatief waar ik onlangs mee ben begonnen is pensioensparen. Nu dit jaar mijn vermogen flink boven de belastingvrije voet komt, begint dit nu echt rendabel te worden. Bovendien is in 2023 de jaarruimte aanzienlijk verhoogd. En met wat hulp van Mr. FOB kwam ik al een heel eind. Mocht je nu een uitgebreide analyse verwachten van optimalisaties en afwegingen van verschillende bedrijven: helaas, dat ga ik niet doen, om duidelijke redenen:

• Mr. FOB kan het veel beter uitleggen dan ik
• Door er veel over te vertellen wek ik de suggestie dat ik er veel vanaf weet
• Ik wil geen bedrijven noemen, omdat ik geen reclame wil maken, en omdat, nouja, ik heb er gewoon eentje willekeurig gekozen.

Wellicht, als ik het volgend jaar de belastingformulieren allemaal heb overleefd en er ondertussen meer van weet, kan ik er meer over uitweiden.

Maar de andere investering is iets waar ik al vaker over heb verteld, en ook bijvoorbeeld MrMoneyMustache, maar wat je in weinig in Nederland hoort: goede doelen. Twee jaar gelden heb ik mezelf al een keer een norm opgelegd: minimaal 1% van mijn vermogen en/of 0.7% van mijn inkomen. Het afgelopen jaar heb ik weer een paar extra periodieke giften ondertektend. In de onderste grafiek zie je dat ik dit jaar aanzienlijk meer heb geinvesteerd:

Mocht je afvragen waarom de blauwe lijn nu boven de rode lijn ligt: ik heb veel meer gedoneerd, terwijl mijn inkomen slechts een paar procent omhoog is gegaan, dus de blauwe lijn steeg heel hard. Mijn vermogen is daarentegen bijna verdubbeld, dus de rode lijn stijgt minder hard. 

Dus, inderdaad, ik geef meer dan een procent van mijn vermogen jaarlijks weg. Is dat veel? Ik denk dat het meevalt. Als je het vertaalt naar saving rate: als je je saving rate 1% verlaagt, verleng je je rit naar financiele onafhankelijkheid met slechts grofweg 5%. Een acceptabel offer, voor een betere wereld.

 

En zo zorg ik dat ik met een warm gevoel door de kerstdagen kom.

 

Hoeveel procent van je inkomen geef jij uit aan goede doelen?

zie ook:

• Sprong in eigen vermogen..met rare bijsmaak
• Een hypotheekdeel helemaal afgelost
• Eindelijk kan ik rentenieren op mijn hypotheek
• Hoeveel aan goede doelen besteden 
  

Extra uitgaven goede doelen: Wikimedia

Voor mij is de kersttijd vaak een moment om een balans te vinden tussen oppotten en het doneren van geld. Met andere woorden: zowel mijn aandelenportefeuille als mijn goede doelen portefeuille wordt welbewust beheerd. 

Ik wil in de orde van 1% van mijn vermogen jaarlijks doneren. En dat geld wil ik zo effectief mogelijk inzetten. Zo doneer ik op dit moment periodiek aan een ontwikkelingsdoel en aan een cultureel doel. Omdat ik periodiek schenk en dit heb vastgelegd met een zelfgemaakte overeenkomst, is het volledige bedrag aftrekbaar van de belasting, zie hier. Kortom, op deze manier kan je bijna twee keer doneren voor hetzelfde bedrag, want voor elke 100,- die ik schenk, kost het me netto ongeveer 60,-.

Dit jaar komt er nog een mooi voordeeltje bij: mijn werkgever heeft een actie gestart waarbij ze alle donaties verdubbelen. Op deze manier wordt 60,- doneren dus effectief 200,- doneren!

Vooral deze bijkomstigheid heeft me er toe gezet om een nieuw goed doel uit te zoeken, zodat ik mijn werkgever nog meer kan laten opdraaien voor mijn filantropie ;-). En de keuze is gevallen op Wikimedia, de stichting achter Wikipedia. Je zou kunnen afvragen of je in een wereld met klimaatproblemen, ziektes, oorlog en vluchtelingen je geld moet schenken aan een website, maar ik denk van wel. Ik heb veel te danken aan Wikipedia. Ik zoek dagelijks kennis op via het netwerk, en vooral toen ik les gaf op een basisschool maakt ik veelvuldig gebruik van de gratis afbeeldingen van Wikimedia. En in een wereld waar complottheorieen de boventoon voeren en waar wetenschappers verketterd worden is een website met goede kennis meer dan noodzakelijk.

Wikipedia staat op de vijfde plek van grootste websites ter wereld, maar is een vreemde eend in de bijt: de top 50 bestaat vooral uit multinationals van social media, verkoopsites en pornosites. Terwijl de overige 49 sites ons tot waanzin drijven met een overkill aan reclames, affiliates en verslavingen, doet Wikipedia waar internet voor bedoeld is: het vergaren en delen van kennis dankzij een wereldwijd netwerk van enthousiaste mensen.

bron: visualcapitalist.com

Als je bedenkt dat er bij Facebook pakweg 25000 mensen werken, waarvan een groot deel bezig is met het optimaliseren van reclames om ons zoveel mogelijk te verleiden, dan is het personeelsbestand van de Wikimedia Foundation van 700 mensen bijna lachwekkend.

Dus denk ik dat Wikimedia een zeer nuttig doel is. Ik ben trouwens niet de enige met deze overtuiging, want onze grote vriend MrMoneyMustache heeft ook wel eens 1000,- aan ze gegeven.

Ziezo, ik kan met een goed gevoel de kerstvakantie ingaan (en zonder gewetensbezwaren het geslijm om geld bovenaan wikipedia wegklikken ;-))

disclaimer: dit artikel is geschreven uit eigen initiatief, zonder inmenging van externe partijen, en zeker niet Wikimedia zelf

zie ook:
hoeveel aan goede doelen besteden?

Hoeveel doneren aan Giro 555?

Het is weer zo'n tijd dat mijn geweten aan mijn ratio aan het knagen is: er is oorlog en mensen hebben hulp nodig. En als klap op de vuurpijl gaan er allemaal bekende Nederlanders in een belpanel zitten, alsof het tegenwoordig nog heel gebruikelijk is dat je je gegevens moet doorbellen zodat giro555 het kan incasseren. Ooit van internetbankieren gehoord?

Goede doelen zijn normaalgesproken een goede mix van "goed voor de wereld, goed voor je hart". Er zijn ook voorbeelden waar het rationeel slechte wordt gecompenseerd door iets gevoeligs goed. Een voorbeeld is de postcodeloterij: gokken is verslavend en kost veel geld (rationeel dus slecht), maar dit wordt gecompenseerd doordat een kleine fractie van je inleg naar een goed doel gaat (het gevoel is goed). Een ander interessant voorbeel is Tony Chocolonely: chocolade is niet goed voor je gezondheid (rationeel slecht), maar dit wordt gecompenseerd doordat er geen slaven aan te pas zijn gekomen.

Bij giro55 heb ik een beetje het omgekeerde: het staat buiten kijf dat we op alle manieren moeten helpen om de humanitaire ramp zo klein mogelijk te maken. Maar ik merk dat mijn gevoel geen zin heeft om mee te doen aan de massahysterie met bekende Nederlanders. en dat mijn geld op de totaalscore van giro555 komt, beter bekend als de oh-wat-is-Nederland-toch-gul-score.

Dus heb ik het volgende bedacht om mijn geweten te sussen: ik doneer al periodiek aan een van de hulporganisaties die aan giro555 verbonden zit. Ik doneer dus niet alleen voor deze humanitaire ramp, maar ook voor de humanitaire rampen van de afgelopen jaren. 

Is er dan niks extra's wat ik kan doen? Daar heb ik iets voor bedacht: ik ben 10-20 jaar geleden veel in Rusland geweest. Veel van die contacten zijn intussen verwaterd, dus lijkt me dit een uitgelezen moment om weer eens contact op te nemen. Gewoon om te kijken hoe het met ze gaat. Ik heb geen zin om wie dan ook de les te lezen, maar contact zorgt altijd voor meer wederzijds begrip. En soms is dat meer waard dan geld. 

Zie ook:
Hoeveel aan goede doelen besteden?

Mijn investeringen in het nieuws

Er zijn heel veel redenen om te beleggen, en eentje die bij mij best hoog op het lijstje staat is dat ik graag een positieve bijdrage lever aan de wereld. Ik weet dat dit extreem subjectief is, dus bij deze dingen gaat het denk ik vooral om het goede gevoel dat het geeft. Daarom vond ik het wel leuk om zo vlak voor kerst twee van mijn investeringen in het nieuws te zien. 

Koop de HEMA

Het vorig jaar dreigde de HEMA ten prooi te vallen aan assgierende durfkapitalisten, waarop het initiatief HENA (Het Enige Nederlandse Alternatief) is ontstaan waarbij Nederlanders aandelen in konden kopen waarmee de HEMA overgekocht kon worden. Ik heb er destijds ook geld ingestoken.

Uiteindelijk is het gelukkig niet nodig gebleken: HEMA is gekocht door de eigenaren van Jumbo, waardoor het in Nederlandse handen blijft. Aangezien het niet echt handig bleek dat er extra aandelen speciaal voor HEMA zouden worden uitgegeven, wordt HENA opgeheven en krijgen alle investeerders hun geld terug. 

Land van Ons vs. META

Maar het grotere nieuws gebeurde in Zeewolde. De gemeenteraad van deze kleine gemeente is overdonderd door de multinational META (van Facebook) om een energieslurpend datacenter te bouwen van 166 hectare. Alweer een situatie waar multinationals Nederland als wingewest beschouwen. Terwijl de inwoners van Zeewolde, de meerderheid van de tweede kamer, alle natuurorganisaties en zelfs alle boeren in de buurt dit datacenter niet wensen, is de gemeenteraad toch gezwicht. 

Gelukkig is de strijd nog niet gestreden: volgens de Hoge Raad mag de overheid geen directie transactie aangaan met marktpartijen als het gaat om schaars onroerend goed. De verkoop moet opengesteld worden voor andere gegadigden.

En daar kwam een van mijn favoriete "beleggingen" om de hoek kijken: burgercooperatie Land van Ons heeft aangeboden om de grond van Zeewolde te kopen. Land van Ons is een cooperatie die akkerland koopt om vervolgens te verhuren aan duurzame boeren. Op deze manier wordt duurzame landbouw betaalbaarder en hebben we als burger de transitie naar meer biodiversiteit zelf in de hand. Land van Ons is er van bewust dat de grond van Zeewolde te groot is voor hun budget, maar ze zijn al in gesprek met partijen die mee willen betalen aan de aanschaf. 

Ik krijg hier een warm kerstgevoel van! Wil je ook investeren in de Nederlandse biodiversiteit, investeer in Land van Ons!

Zie ook:

beleggen en ethiek

investeren in akkerland

Hoeveel aan goede doelen besteden?

Afgelopen week las ik dat Tips van Tom had gedoneerd aan giro 777. Ik vind het fijn om te zien dat ik niet de enige ben die vindt dat financieel bewust leven ook gepaard gaat met meer zingeving in je leven. Anderen helpen is daar een onderdeel van. MrMoneyMustache is hierbij een positieve uitschieter: hij heeft zowel in 2019 als in 2020 een ton weggegeven aan goede doelen. Het blijft interessant hoeveel mensen MrMoneyMustache beschouwen als goeroe, maar wel cherrypicken: wel veel geld oppotten, maar niet aan goede doelen doneren.

De vraag is natuurlijk: wat is een mooi bedrag om te doneren? 

Allereest: ik ben van mening dat iedereen zelf moet bepalen wat voor iemand een goed doel is. Ik geef vooral aan goede doelen die iets voor het milieu doen, terwijl anderen zich meer richten op het bestrijden van een bepaalde ziekte. Daarnaast wil ik dat het geld zo effectief mogelijk gebruikt kan worden. Daarom maak ik bij voorkeur gebruik van een periodieke gift, omdat het gedoneerde bedrag van volledig aftrekbaar is. Zie belastingdienst voor meer info. Ik heb wel een keer last gehad van een controle van de belastingdienst, maar blijkbaar had ik alles op orde. 

En helaas voor mijn provincieburen: de overstroming in Limburg voldoet niet aan mijn criteria: een donatie aan giro777 is niet periodiek en dus niet aftrekbaar, en bovendien schenk ik liever aan het voorkomen van klimaatrampen dan aan het dweilen met de kraan open. Maar nogmaals: iedereen moet hier zijn eigen overwegingen maken.

Terug naar de vraag: "wat is een mooi bedrag?". Ik kon twee richtlijnen vinden. De eerste is het bedrag relateren aan je inkomen. Rijke landen hebben samen afgesproken om 0.7% van hun BNP te besteden aan ontwikkelingshulp. Dit zou te vertalen zijn naar 0.7% van iemands persoonlijke bruto jaarsalaris. Dit klopt natuurlijk niet helemaal, want de 0.7% regel geldt alleen voor ontwikkelingshulp, en niet voor cultuur, gezondheid, dierenwelzijn, enzovoorts, maar toch denk ik dat het een aardig richtbedrag is. Iemand met een modaal inkomen zou dan dus ongeveer 365,- per jaar mogen doneren.  

De tweede manier is om het bedrag te relateren aan je vermogen. Vermogen is veel slechter verdeeld in de wereld dan inkomen. Een paar jaar geleden heb ik dit uitgebreid besproken. Wellicht is het dus eerlijker om te doneren op basis wat je hebt, niet op basis van wat je elk jaar krijgt, maar grotendels ook weer uitgeeft. Een paar dagen terug pleitte Hans Beerends dat 1% van het vermogen van de superrijken voldoende zou moeten zijn om alle 17 duurzame ontwikkelingsdoelstellingen van de Verenigde Naties waar te maken. Zou dat niet een mooie richtlijn zijn voor alle persoonlijke vermogens?

Ik ben eens gaan kijken hoeveel ik de afgelopen jaren heb gedoneerd. Omdat ik niet graag absolute getallen geef, toon ik het bedrag als verhouding van mijn bruto inkomen en als eigen vermogen. Ik kom dan op de volgende grafiek:

Zoals je kunt zien voldoe ik sinds 2016 aan mijn zelfbedachte criteria. De vermogenslijn is een beetje raar, want in 2019 kwam mijn huis net boven water. Mijn eigen vermogen was dus heel laag, dus had ik relatief veel aan goede doelen uitgegeven. Daarvoor was mijn eigen vermogen negatief, dus bestond de rode lijn nog niet.

Achja, uiteindelijk is het doneren aan goede doelen het combineren van naastenliefde en het afkopen van een slecht geweten. Blijkbaar heb ik grafiekjes nodig om mijn geweten te sussen ;-) 

Hebben jullie richtlijnen over hoeveel je aan goede doelen besteed?

Zie ook:

Hans Beerends: laat het geld van miljonairs de goede kant op rollen
is vermogensrendementsheffing eerlijk?

Beleggen en ethiek

Enkele weken geleden heb ik mijn geld van de beurs gehaald en ben ik aan het wachten tot de beurs weer gaat zakken. De kans is groot dat dit de komende weken gaat gebeuren, maar tegelijkertijd begint mijn geweten weer op te spelen.
Enkele jaren geleden hebben we op een FIRE bijeenkomst een keer een vruchtbare discussie gehouden of beleggen. Deze discussie ging het onder andere over of het verantwoord is om in olie of wapens te beleggen. Een argument bij deze discussie was dat een aandeel eigenlijk nauwelijks nog iets te maken heeft met het onderliggende bedrijf. Het is gewoon een verhandelbaar waardepapier, en als jij het niet koopt, dan koopt een ander het wel.

Maar de tegenlichtaflevering "goed geld verdienen" gaf me een ander perspectief. Het primaire doel van een beursgenoteerd bedrijf is het tevreden houden van de aandeelhouders. Want de aandeelhouder is immers eigenaar. Maar dat betekent dus ook dat je iemand op de voorzittersstoel zet die weinig of geen affectie met het bedrijf heeft, sterker, alleen maar geinteresseerd is in winst op korte termijn. Voor zaken als arbeidsomstandigheden, duurzaamheid en winst op de lange termijn staan aandeelhouders veel te ver van het bedrijf af.

Als je wilt zien wat er gebeurt als de aandeelhouders te ver weg zitten, dan is Tata steel een mooi voorbeeld. De Nederlandse tak is in enkele jaren tijd veranderd van een trots staalbedrijf naar een lege huls die door het Indiase moedermaatschappij op elke manier wordt leeggeknepen, en vooral bezig is met het ontvangen van staatssteun en het voorkomen van het betalen van vennootschapsbelasting.

Onze premier zal het allemaal wel fantastisch vinden. Voor hem gaat de economie boven alles. Goed vestigingsklimaat gaat boven het betalen van vennootschapsbelassting, en al helemaal boven zaken als milieu. Hij kan vast leuk preken bij een nationale ramp, maar ik heb liever iemand die de toekomst van ons land serieus neemt.

Maar wat moet ik hiermee, behalve niet op die Teflon-premier stemmen? Ik denk dat ik me voor een groot deel ga neerleggen bij het feit dat ik alleen de wereld niet kan veranderen. Het verschil tussen een gewone ETF en een ETF die het predikaat "duurzaam" heeft, is zeer klein, zie bijvoorbeeld het verhaal van MrMoneyMustache. Ook maakt het weinig uit of ik beleg of aflos: als ik aflos, dan heeft mijn hypotheekverstrekker meer vermogen om te beleggen, en een eigenschap van hypotheekverstrekkers is dat ze geen kans onbenut laten om geld te verdienen.

Maar ik ga wel vaker met een idealistisch initiatief meedoen. Zo kwam ik op het verhaal rond de Hema. de Hema verkeert in zwaar weer, niet zozeer omdat de detailhandel het zwaar heeft, maar vooral omdat het een speelbal is geworden van investeringsmaatschappijen, beter gezegd aasgierfondsen.
Gelukkig is er een initiatief om de Hema te kopen door een cooperatie. Geen club van aasgieren, maar gewoon een club die een Nederlandse winkel een warm hart toedraagt en vooral wil kijken hoe de Hema nog beter en duurzamer kan worden. Hoewel ik niet echt een grote shopper ben, zou ik het wel jammer vinden als de Hema zou verdwijnen. Dus heb ik mijn geweten afgekocht door een potentieel stukje Hema te kopen. Heb je ook interesse? Zie koopdehema.nl

Zie ook:
Oeps, ik ben de markt weer aan het timen
Fire goes Ethics

Consumeren in crisistijd?

Tijdens de kredietcrisis van 2008 en ook nu wordt het weer pijnlijk duidelijk: onze huidige vorm van kapitalisme is een nogal schokkerige achtbaan: als het goed gaat jaagt iedereen zijn geld er door en wordt de economie tot absurde proporties opgeblazen, maar zodra het fout begint te gaan houdt iedereen de hand op de knip en zakt de boel als een souffle in elkaar.

Tijdens zulke crisis gebeuren er altijd dezelfde dingen. Ten eerste gaat overheid grote commerciele bedrijven redden, want blijkbaar kunnen we niet zonder ze leven. Daar op volgt een pleidooi aan mensen om vooral veel dingen te kopen om zo de economie weer aan te zwengelen.

Voor consuminderaars en minimalisten voelt dit als vloeken in de kerk. We vinden het logisch dat je niet al je geld verbrast, maar bewust kijkt hoeveel geluk je kunt hebben zonder veel aankopen. Als Rutte oproept om in crisistijd een auto te kopen, dan haal ik mijn schouders op: in economisch goede tijden zou ik het ook niet doen, waarom nu dan wel?

In plaats van het oproepen tot consumeren in crisistijd, zou de overheid beter kunnen oproepen tot consuminderen in voorspoedige tijd, zodat de volgens crisis kleiner zal zijn, of zelfs helemaal wegblijft.

Deze crisis is een uitzondering. Bedrijven raakten niet in de problemen door het falen van de economie of door het wegblijven van consumenten, maar simpelweg omdat ze door de overheid verboden werd om open te blijven. Zo zijn veel restaurants, kermissen, bioscopen, stadions enz aan de rand van faillissement geraakt.

En daar begint het voor mij nu een beetje ethisch te knagen. Ik ga zelden naar een restaurant, je zult me nooit lang op een kermis zien, ik ga hooguit een keer per jaar naar de bioscoop, en sport doe ik liever zelf dan er naar te kijken. In een normale crisis zou ik me niet echt aangesproken voelen als de overheid me zou aanmoedigen om deze branches te steunen. Ik ben namelijk niet degene die in crisistijd is weggebleven. Bovendien zou ik wel een bioscoop kunnen steuren, maar ik heb echt geen idee naar welke film ik dan zou moeten. Entertainment moet immer niet op werk gaan lijken.

Om mijn geweten te sussen heb ik toch een paar dingen uitgekozen om geld aan te geven. Ik ben donateur geworden van een lokaal cultureel erfgoed. Doordat ze nu geen feesten en bruidsreportages kunnen doen, zijn hun inkomsten grotendeels drooggevallen. Ik steun ze met een periodieke gift, want culturele periodieke giften zijn voor 125% aftrekbaar. Zo betaal je dus netto minder dan de helft. Zie ook hier.

En het verhaal dat Lonneke schreef over een natuurcamping in Portugal die door bosbrand is verwoest raakte me. Dus heb ik op die site ook nog een stukje ziel afgekocht. Zelf doneren? Dan kan hier.

Goede doelen uitzoeken rond kerst

De feestdagen vind ik altijd een mooi moment om mijn "goededoelenportefeuille" onder de loupe te nemen. Ik heb al een "overeenkomst voor periodieke schenking" afgesloten bij de volgende stichtingen:

• Oxfam Novib. Ik wil in ieder geval een goed doel steunen dat opkomt voor de derde wereld. Ik weet dat dit goede doel een paar jaar geleden in negatief daglicht is gekomen, maar dat is geen reden om de derde wereld in de kou te laten staan.
• een lokale stichting voor hoogbegaafd onderwijs. Toegegeven: dit goede doel is deels eigenbelang, omdat de school van mijn zoontje door deze stichting gefinancierd wordt.

Omdat ik minimaal 5 jaar jaarlijks hetzelfde bedrag overmaak en een overeenkomst heb gesloten, is het bedrag volledig aftrekbaar. Het vorig jaar heeft de belastingdienst inzage geeist van de overeenkomsten en akkoord gevonden, zie hier.

Maargoed, het einde van het jaar nadert, dus heb ik een nieuw goed doel gevonden. Het is wederom een lokaal goed doel, dit keer een stichting die een kasteel beheert. Omdat dit een cultureel goed doel is, is dit bedarg zelfs voor 125% aftrekbaar.

Mijn zoontje is tegenwoordig ook behoorlijk begaan met de wereld. Via youtube volgt hij veel vloggers die met de actie van teamtrees.org bezig waren: om voor het einde van het jaar 20 miljoen dollar bij elkaar te krijgen om 20 miljoen bomen te planten. Daarom heb ik hem, naast zijn gebruikelijke kado ook 10 bomen gedoneerd:

Hij is supertrots dat hij nu officieel bij TeamTrees hoort!

Vandaag las is dat ik me in goed gezelschap begeef: MrMoneyMustache heeft een ton gedoneerd aan goede doelen.

Prettige jaarwisseling en een gelukkig 2020!
 

Help! Op het matje geroepen door de belastingdienst!

Afgelopen week ontving ik een brief van de belastingdienst dat wij er uit zijn gepikt voor een steekproef "om de werkwijze van de belanstingdienst te optimaliseren". Ze willen van 2016 enkele kopieen van documenten hebben, en ze wijzen er tussen neus en lippen door dat dit geen vrijblijvende enquete is. Kortom, wij zijn dit jaar degene die bij de douane zijn hele koffer moet opentrekken, of degene die bij de zelfscankassa zijn hele winkelkar moet uitstallen. Nee meneer, het is niet persoonlijk bedoeld, een pure gerandomiseerde controle.

Bij de brief zat een bijlage met vragen die voor ons toegesplitst waren, en wat ik vermoedde bleek waar te zijn: ze hoeven geen jaaropgaven van werk, bank en hypotheekverstrekker te zien, maar ze willen enkel opheldering over mijn donaties: Heb ik afschriften die de donaties aantonen? Was er een donatieovereenkomst? Heb ik dingen in natura terug ontvangen? Of in natura geschonken?

Sinds enkele jaren doneer ik aan enkele stichtingen. Als de stichting een ANBI status heeft, en er minimaal 5 jaar lang periodiek wordt gedoneerd, en dit bovendien schriftelijk wordt vastgelegd, dan is het volledige gedoneerde bedrag aftrekbaar. Ondertussen zijn dit al drie stichtingen. Ik vind dit heel goed passen bij mijn financiele stijl: wees goed, maar doe het bewust en zo efficient mogelijk.

En eigenlijk is het wel fijn dat het nu door de belastingdienst gecontroleerd wordt. Stel dat ik een fout heb gemaakt, dan valt het wellicht nog te corrigeren. Het zou pas vervelend zijn als ik na vele jaren al de hele belastingaftrek zou moeten terugbetalen.

Iemand ervaring met de belasting-inquisitie?

Terug naar web 1.0!

Toen ik een maand de lay-out van dit blog veranderde, was ik best zenuwachtig. Tegenwoordig zien websites er erg gelikt uit met overgaande kleuren en perfect uitgelichte plaatjes. Zou deze lay-out niet als kleuterwerk worden bestempeld? Gelukkig waren de reacties positief!

Dit blog ziet er allesbehalve "web 2.0" uit, met statische content, zelfgemaakte plaatjes, en weinig flitsende dingen.
De rede hiervoor is dat ik ben uitgekeken op web 2.0. Web 2.0 wordt op verschillende wijze gedefinieerd (zie bijvoorbeeld wiki). Zo zijn JavaScript en HTML5 technologieen die ik gebruik, maar officieel bij web 2.0 horen. Maar voor mij is web 2.0 vooral een niet-technisch concept:

• Informatie is niet meer statisch, maar dynamisch: het verandert naar de behoefte van de gebruiker. 
• Interactieve belevenis: iedereen kan dingen toevoegen, commentariëren etc.

Wat web 2.0 ons gebracht?

Recensie + Give Away: Een rijk leven zonder geld - Heidemarie Schwermer

Toch typisch, een tijdje terug schreef ik over het weggeven van spullen, en zojuist vind ik bij de kringloop een interessant boek erover. Blijkbaar begint het zuinig leven al zo ingeburgerd te raken dat de consuminderboeken al bij de kringloop belanden. Het betreft het boek "een rijk leven zonder geld" van Heidemarie Schwermer.

Wat is er uniek aan dit boek?
Nu bestaan er tegenwoordig talloze boeken en blogs over geld besparen. Waarom is dit boek anders? Veel van deze bespaarstrategieen neigen naar besparen, beknibbelen en onthouden. Heidemarie heeft een volledig andere inslag. Ze staat open om iedereen hulp of goederen aan te bieden, en daardoor ontvangt ze veel terug, zonder erom te vragen. Dit systeem werkt zo goed bij haar, dat ze besluit een jaar lang te leven zonder geld. Al haar behoeftes wil ze bevredigen door te ruilen, of nog beter, dat het aangeboden wordt.

Rommel op zolder is geen goud meer waard

Pas vertelde iemand op een blog dat het steeds moeilijker is om dingen op Marktplaats te verkopen. Ik hoor dit van steeds meer mensen. Mijn vermoeden is dat Nederland weer een nieuw niveau heeft bereikt op het gebied van consuminderen.
Marktplaats is ondertussen al meer dan 15 jaar oud. Tot die tijd waren kringloopwinkels en rommelmarkten vooral het domein voor een klein deel van de bevolking. Dankzij marktplaats werd het gemeengoed om dingen niet meer nieuw te kopen, maar eerst te kijken of er ook iets tweedehands beschikbaar was.
Na de kredietcrisis kwam er een tweede inzicht: eigenlijk hebben we al die spullen helemaal niet nodig. Vele huizen lagen ondertussen overvol met kleding, speeldgoed, en snuisterijen. Doordat veel mensen dit spul probeerde te verkopen, begon marktplaats volledig te verzadigen. Ook winnen de gratis ruilacties op Facebook en ruilboekenkasten aan populariteit.
Gevolg: er is nauwelijks nog een cent te verdienen aan oude spullen.

Alternatief voor adsense gevonden

Een tijdje terug besprak ik mijn overwegingen om wel of niet door te gaan met adsense, zie hier. Hoewel je het kunt beschouwen als gratis geld, heb ik er wat morele bezwaren bij.

Wat zijn de alternatieven?

Wie weet een goed doel dat ik kan steunen?

Een tijdje geleden schreef ik dat ik niet zomaar aan elk goed doel geld geef. Er zijn namelijk erg veel goede doelen, en ik wil zelf een weloverwogen keuze maken welke doelen ik zou willen steunen.
Dit jaar is er in de wet iets veranderd, waardoor het nog rendabeler is om niet elke keer in een euro in een collectebus te stoppen, maar structureel aan 1 of meer doelen geven.

Mijn overweging om geen grote goede doelen te steunen

De laatste weken is er veel discussie over het "strijkstokbeleid" van de Alpe d'Huzes. Hoewel alle vrijwilligers beweerden dat ze alles vrijwillig doen, blijkt dat sommige mensen toch grote vergoedingen gevraagd hebben. Hoewel ze het "compensatie voor gederfde inkomsten"noemden (in de tijd dat ze vrijwillige waren konden ze geen normaal werk verrichten), vind ik E 160.000,- toch wel een erg riant "compensatiesalaris".
Dit hele verhaal is niet eens de grootste rede waarom ik zo min mogelijk aan goede doelen geef. Mijn grootste bezwaar is dat het geven aan goede doelen een persoonlijke overtuiging zou moeten zijn, en geen opgelegd overtuiging.
Als een collectant bij mij aan de deur langskomt, dan heeft de collectant voor mij besloten waar ik mijn geld aan ga besteden. Er zijn in Nederland honderden goede doelen, maar er zijn er maar een paar die genoeg vrijwilligers op de been kunnen krijgen om huis aan huis langs te gaan. Zou ik dan aan een groot goed doel moeten geven, alleen maar om het feit dat dat zij veel vrijwilligers hebben?
Een ander voorbeeld zie je tegenwoordig vaak bij de emballage. Als ik flessen voor het statiegeld inlever, kan ik vaak kiezen om het geld te doneren aan een typisch algemeen goed doel, kortom zo'n goed doel "dat iedereen toch zou moeten steunen". Het is dan erg eenvoudig om op die knop voor het goede doel te drukken, want dat geld voel je toch bijna niet.
Dit is precies wat ik tegen wil houden: geld uitgeven wat je bijna niet merkt. Veel kleine bedragen maken een groot bedarg. Bovendien wil ik best een goed doel steunen, maar ik wil het weloverwogen doen.

Wat heb ik nu besloten? Ik ga het hele jaar niks geven aan goede doelen (uitgezonderd lokale dingen, zoals kinderpostzegels en het oranjecommite). Wel noteer ik alle goede doelen die mij interessant lijken. Op het eind van het jaar ga ik de lijst van goede doelen bekijken, en degene die mij het meest aanstaat (en die bovendien niet negatief in het nieuws is geweest) krijgt een bedrag. Meer dan een euro, want dat schiet niet op, maar gewoon een fatsoenlijk bedrag. Zuinig hoeft niet meteen krenterig te betekenen.