Bonustijd

Ik ben onlangs 40 jaar oud geworden. Voor veel mensen is dit de periode waarin de midlife crisis ontstaat: heb ik bereikt waar ik van droomde dat ik zou bereiken? Welke dingen heb ik gemist? Heb ik nog een kans om de tekortkomingen in te halen?

Voor mij heeft deze leeftijd een hele andere betekenis. Ik ben geboren met een hartafwijking. Mijn hart was een lekkende pomp, waardoor ik langzamer groeide dan mijn leeftijdsgenootjes en mijn conditie ver onder de maat was. Doktoren hebben mijn ouders destijds uitgelegd dat ik hooguit 40 jaar zou worden als ze niet zouden ingrijpen. Ik kan me niet voorstellen hoe mijn ouders zich toen gevoeld hebben...

Gelukkig hebben ze me op mijn tiende kunnen opereren. De jaren erna begon ik met een groeispurt en nu ben ik van gemiddelde lengte. En ik ben al jaren in prima conditie, ik fiets 5.000-10.000 per jaar, bij voorkeur in het hooggebergte. Bij mijn laatste controle vertelde de dokter dat ik geen lagere levensverwachting of vermindering van levenskwaliteit heb ten opzichte van iemand anders.

Dus ik beleef mijn 40ste verjaardag heel anders dan een doorsnee mens. Voor velen ligt de standaard hoog en is het een tegenvaller dat een bepaalde droom niet is uitgekomen. Ik zie mijn 40ste verjaardag als het begin van mijn bonustijd: tijd die ik zonder de moderne medische wetenschap niet zou hebben gehad. Vanaf nu is alle fijne tijd die ik meemaak extra meegenomen. 

Het doet me een beetje denken aan Stephen Hawking, de genie die bijna zijn hele leven aan een rolstoel gekluisterd heeft gezeten. Toen iemand hem ooit vroeg hoe het mogelijk was dat hij, ondanks zijn beperkingen, altijd zo vrolijk was, antwoordde hij: "Op mijn 21ste zakte mijn levensverwachting naar 0%. Alles erna beschouw ik als bonus".

Wat betekent dat voor mij in praktijk? Ik ben me op nieuw bewust van het feit dat ik geluk heb dat ik in deze tijd leef. Mijn leven is niet mislukt als ik een bepaalde droom niet heb gehaald: ik ben nu 40, en dat had dezelfde ik een eeuw geleden niet kunnen navertellen. En daarom ben ik al blij met de simpele dingen van het leven. Gewoon een beetje samen zijn, wandelen en fietsen, lekkere dingen eten, in de tuin hobby'en.

Ook heb ik besloten om zomin mogelijk stress in mijn leven toe te laten. Het leven is veel te kort om druk te maken over futiliteiten. Als ik me gestressed voel, dan probeer ik me in te denken wat het ergste is dat me kan overkomen, en dan valt het meestal mee.

En ik heb bedacht dat ik sympathieker wil zijn naar mijn omgeving. Ik vergeet heel vaak andermans verjaardag, dus mijn voornemen is om meer kaartjes te sturen. En het eerste kaartje is een bedankkaartje dat ik naar de hartchirurg van weleer heb gestuurd. De kans is heel klein dat ze me nog herinnert, maar het gaat om het gebaar. 

Ik ben 40, mijn bucketlist is leeg, en het voelt fantastisch!

Tv apparatuur wegwerken

Sinds ik afgelopen juli ben gestopt met lesgeven heb ik elke donderdag tijd om te doen wat ik wil. Dus de laatste tijd heb ik veel klusjes gedaan. Het zijn vaak kleine klusjes, omdat de grote klusjes gelukkig al gedaan zijn. Nouja, alle grote klusjes, ik heb nog wat grote wensen die ik blijf uitstellen. En als excuus om er niet aan te beginnen, doe ik al deze kleine dingetjes. Maargoed, het is ook fijn als er kleine klusjes worden gedaan.

In 2015 heb ik ons televisiemeubel verruild voor een simpel plankje naast de televisie. Dat was de tijd dat de videorecorder de deur uitging, en we alleen nog een DVD speler, een mediabox en een telefoon hadden. Ondertussen heb ik de mediabox en de vaste lijn ook de laan uitgestuurd. De DVD speler wordt ook nog zelden gebruikt, dus eigenlijk blijft de raspberrie pie en de losse HDMI kabel voor een laptop over.

Zo zag het er dus uit:

Het stoorde me aan vele kanten: het plankje hing in de weg, de boekenkast ernaast staat helemaal niet handig, want je kunt heel moeilijk bij de onderste boeken, en het is in zijn geheel heel rommelig. 

Dus heb ik de thermostaat verplaatst, het plankje weggehaald en de kast op die plek gezet. Die ziet er al een stuk rustgevender uit:

Het enige probleem is waar ik mijn raspberrie pie laat om televisie te kijken. Ik had een gat gemaakt in de kast, zodat alle kabels enzo in een vakje kunnen liggen. Het nadeel is dat het een behoorlijk rommeltje is:

Dus kwam ik op het idee om een "dubbele bodem" te maken in een van de plankjes in de kast. Ruim een jaar geleden heb ik het televisiekastje op de slaapkamer weggehaald. Gelukkig gooi ik zelden hout weg, dus kon ik dit hout gebruiken:

Dit is het idee:

De raspberrie pie en de verdeeldoos liggen nu in de dubbele bodem. Door middel van een klein gat in de boden kan je de schakelaar van de verdeeldoos omzetten, en start de raspberrie pie automatisch op. Het draadloze toetsenbord wewrkt prima door het hout heen. Na een schilderbeurt zie je nauwelijks dat het niet origineel bij de kast hoort (behalve voor mensen die de Ikea collectie te goed kennen):

Ziezo, een heel stuk rustgevender: geen uitstekende kasten, plankjes of kabels meer!

Sinterklaas zoals het bedoeld is (tenminste, dat vind ik)

Ik heb me op dit blog best vaak geergerd aan de totale overdaad van Sinterklaas. Dat het elk jaar alleen maar meer moet worden, omdat we niet minder willen dan de buren, grootouders of klasgenootjes. En dat het me niet verbaast als we in de nabije toekomst zullen worden ondergedolven in wegwerpspeelgoed. 

Ondertussen is mijn ex de deur uit, en weet mijn zoontje beter het verschil tussen sprookjes en werkelijkheid. Ik heb veel met mijn zoontje gepraat over wat zijn leukste herinneringen zijn aan Sinterklaas, en altijd heeft hij het over de verrassingen. Hij vindt het leuk om dingen uit te pakken, zelfs al zit er slechts een mandarijn in het pakje. Ik vond het erg interessant om te horen dat hij dus totaal niet materialistisch is. Het speelgoed zelf hoefde hij eigenlijk niet. Dit zegt hij niet alleen om mij tevreden te houden: hij zou best iets duurs mogen, maar hij heeft echt geen behoefte aan dure kado's.

Dus ik ben blij dat we het op dit front helemaal eens zijn, zodat we sinterklaas kunnen vieren zoals wij het allebei leuk vinden, aangevuld met m'n vriendin en moeder (mijn vader geeft hier weinig om).

En om in de sfeer te komen zijn we de hele middag bezig geweest met pepernoten en ander banket bakken. En mijn zoontje heeft het huis verder versierd. Vooral erg politiek correct dat de zwarte knuffel de goedheiligman mag zijn..

En 's avonds natuurlijk kadootjes. Gewoon dingen die de ander graag wil hebben of nuttig zijn, maar in ieder geval dingen waarvan we zeker weten dat het echt gebruikt gaat worden of opgegeten gaat worden. Voor mijn zoontje vind ik het altijd erg leuk om een stuk kaas in te pakken. En bij voorkeur een gedicht om iemand goed op de hak te nemen. Heerlijk om zonder blad voor de mond iemand de les te lezen, en vervolgens een oude heiligman de schuld te geven.

Het fijne vond ik dat er geen enkel "zooikadootje" bijzat. Jeweetwel, een of ander vage gadget van de Action wat 5 minuten heel grappig is en vervolgens alleen nog maar in de weg ligt. Ik begin weer hoop te krijgen in de mensheid...

Hoe was jullie sinterklaas?

Too good to go

Als goede minimalist struin ik al ruim een jaar de Too Good To Go app af naar eten dat anders in de prullenbak verdwijnt. Hoogtijd om de balans op te maken. Conclusie/spioler alert: ik ga de app niet meer veel gebruiken.

Voor wie de app niet kent: Too Good To Go is een app waarmee winkels en andere eetgelegenheden eten verkopen dat ze anders zouden weggooien, tegen grofweg éénderde van de oorspronkelijke prijs. Onder andere Sabine van hoeweetjedatallemaal.nl (hint: leuke nieuwe blog!) heeft er ook al veel over geschreven. Mocht je trouwens geinteresseerd zijn in hoeveel de Too Good To Go app aan de strijkstok laat hangen: dat vertellen ze niet. Maar ik heb het een keer nagevraagd bij een winkel, en in hun geval houdt de app ongeveer éénderde van de prijs in. Dus voor een pakket ter waarde van 9,- betaal je 3,-. Hiervan gaat 2,- naar de winkel en 1,- naar de app. Achja, voor niets gaat de zon op.

De afgelopen jaren heb ik vooral pakketten bij de Lidl, de lokale Spar en de Bakker Bart gehaald. Het eten van Bakker Bart gaat altijd wel op. Het banket wordt meestal al direct opgesnacked en de broden verdwijnen in de diepvries. Bij De Spar is het ook altijd een verrassing. Zo hebben we een keer dit merengue-achtige gedrocht gekregen:

Ook zat er ooit een verse pizza in het pakket, terwijl ik al eten had gekookt en mijn zoontje zou de dag erna naar m'n ex vertrekken. Oplossing? Ontbijten met pizza:

Toen de moeder van m'n ex het hoorde moest ze nogal fronsen...ik ben goed aan mijn gescheiden-vader-imago aan het werken ;-)

Het grote nadeel van supermarkten is dat ze geen rekening houden met dieten. Mijn zoontje en ik eten allebei geen vlees, en laat dat nu net een produkt zijn dat vaak over de datum vliegt... Vaak heb ik het vlees aan mijn moeder gegeven, maar ik ben eigenlijk niet van plan om aanbiedingen af te struinen voor de gunst van andere mensen. Ik heb het vlees ook een paar keer opgegeten onder het motto dat veel carnivoren om mij heen gebruiken "het dier is toch al dood". Ik merk echter dat ik na 20 jaar vlees niet alleen ontzettend goor vind, maar dat mijn darmen zulke vette hap zeer slecht trekken.

En dan is er sinds kort ook het Lidl groente&fruit pakket. Ik wil mijn zoontje graag opvoeden door alles van het groente&fruit schap een keer te proberen, en dit pakket helpt er goed bij. Zo zaten er een keer granaatappels en kiwibessen bij:

Dit pakket gaat grotendeels goed op, al kan ik niet zoveel met takjes verse tijm of venkelknollen.

Dus tijd om de balans op te maken. Ik denk dat ik van De Spar een stuk of 10 pakketten heb afgehaald en bij Bakker Bart en Lidl een stuk of 2 of 3. Als ik alle produkten verdeel onder de categorieen "gaat er altijd in", "leuk om een keer te proberen (maar normaal vaak te duur, of liever niet dagelijks)" en "wie kan ik hier mee blij maken, a.k.a. niet te vreten", (grofweg dezelfde kleurcodes als bij hoeweetjedatallemaal) dan kom op ik uit op deze grafiek:

In alle pakketten zit altijd voldoende om de 33% kosten te dekken. Helaas zit er bij De Spar erg veel vlees in, dat in dit huis geen aftrek heeft.

Om terug te komen op de eerste alinea, waarom ik ben ik een beetje klaar met deze app?
De app is enorm populair. Veel voedselpakketten zijn binnen 15 minuten uitverkocht. In veel gevallen weet ik wanneer een nieuwe aanbieding online komt. Maar zelfs als ik elke 10 seconde mijn scherm ververs, ben ik vaak al te laat. Conclusie: de vraag is vele malen groter dan het aanbod. Dit is natuurlijk een goed teken: blijkbaar ligt het niet aan de consument dat er veel eten wordt weggegooid, maar doen te weinig winkels iets aan de verspilling. En dit betekent ook dat dit eten niet wordt verpild, ook als ik het niet koopt. Voor mij zijn er 10 anderen die dit eten graag willen kopen. Waarschijnlijk zijn daar veel mensen bij die in een veel slechtere financiele positie zitten dan ik.

Kortom, ik heb niet zoveel zin om te concurreren met bijstandsmoeders als de kans groot is dat het eten niet verspild wordt. Overigens heb ik er geen probleem mee als een miljonair de app wel gebruikt, het is zijn volste recht. Maar ik ga me denk ik vooral kijken of af en toe een pakket vlakvoor de deadline nog steeds niet verkocht is. Dat weet ik tenminste zeker dat ik voedsel van de ondergang redt. En gelukkig zijn er veel winkels die alternatieven hebben. Zo verkoopt Lidl sinds kort produkten die aan de houdbaarheidsdatum zitten voor 25 of 50 cent. Voor de mensen die dit kopen is het geen verrassing wat ze kopen zoals bij Too Good To Go. 

Desalniettemin waardeer ik elk initiatief die de wereld een beetje duurzamer kan maken.

Wat is jouw mening over Too Good To Go?

Minimialistisch nieuws kijken

Consuminderen, HOT, zeflvoorzienend zijn, veel van die dingen vallen samen met minimalisme: verwijder nutteloze spullen/zorgen/tijdsbestedingen uit je leven en focus op de echte belangrijke zaken. Deze week heb ik besloten om een andere nutteloze tijdsbesteding uit mijn leven te verwijderen, namelijk: Het nieuws.

Op school leren we onze kinderen dat het goed is om het nieuws te volgen. Op deze manier ben je op de hoogte van wat er op de wereld speelt en kan je een genuanceerde mening vormen. Het lijkt de hoeksteen van de democratie. Maar is dat wel zo? Het gros van het nieuws gaat over zaken waar 1) ik niets mee te maken heb, bijvoorbeeld de president van de Verenigde Staten, 2) waar ik niets aan kan veranderen, bijvoorbeeld de president van de Verendigde Staten en 3) dat negatief is en volgers vooral moedeloos maakt, bijvoorbeeld, enfin, je snapt mijn punt ondertussen. Dit soort nieuws maakt me alleen maar depressiever, xenophobisch en het neemt tijd van me af.

In het boek "De meeste mensen deugen - Rutger Bregman" gaat de schrijver nog een stapje verder. Hij ziet nieuws als een drug die extreem verslavend is en gemakkelijk verspreid onder de bevolking. Een drug die misperceptie van risico's, angst, negatieve gevoelens, aangeleerde hulpeloosheid, vijandigheid ten opzichte van anderen en afstomping veroorzaakt. 

Bovendien is media veel veranderd in de laatste 20 jaar. We zijn van een paar degelijke nieuwsbronnen gegaan naar een steeds grotere groep van websites die schreeuwen om aandacht. Ze schreeuwen om aandacht door het zo snel mogelijk publiceren van de grootste schandalen en het uitlichten van negatieve kanten. Want hoe negatiever, hoe meer volgers, hoe meer reclame inkomsten.

En zo maakte ik ook dagelijks een rondje langs een rijtje nieuwssites. Maar steeds vaker betrapte ik dat ik dit rondje steeds vaker per dag deed, want het zou natuurlijk kunnen dat er net iets nieuws is gebeurd. Of dat ik 'sochtends vroeg al google op "Trump". Er gaat namelijk geen dag voorbij zonder nieuws over deze man. Of nog erger: coronastatistieken bekijken. Het helpt er niet bij dat mijn werk bestaat uit het typen van enkele commando's gevolgd door 1 tot 5 minuten wachten. Tijd om een nieuwssite te bezoeken dus. Kortom, het begon behoorlijk op een verslaving te lijken: steeds op zoek naar de kick van een interessant nieuwsfeitje, die steeds gevolgd werd door de leegte als alle sites weer bekeken waren.

En zo ben ik tot het besluit gekomen om geen nieuws meer te volgen. Precies 10 dagen geleden heb ik alle nieuws-apps verwijderd, in de auto gaat de radio bij het hele en halve uur op mute, en nieuws websites heb ik uit mijn favorietenlijst gehaald. Op het gebied van televisie hoefde ik niets te doen, want ik kijk al heel lang geen televisie meer. Ik maak wel een uitzondering voor satirisch nieuws (Pieter Derks, Zondag met Lubach) en achtergronden.

Of ik dan niet bang ben om belangrijke dingen te missen? Nope. Kijk je dan zelfs niet naar de persconferenties? Wederom: nope. Mijn ervaring is dat echte belangrijke dingen op een of andere manier ttot mij komen. Mijn baas houdt me op de hoogte of ik naar kantoor mag en de schooldirecteur zal direct laten weten mochten de scholen gaan sluiten. Gisteren heb ik aan een paar mensen gevraagd wat het belangrijkste nieuws was dat ik had gemist, en ze konden het niet voor de geest halen. Dan kan het dus nooit echt interessant zijn geweest. Sterker nog, als ik afga op de koersen op de beurs, dan kan ik niet anders concluderen dat het nog nooit zo fantastisch heeft gegaan met de wereld als nu...

Als ik de balans na 10 dagen al kan opmaken, dan merk ik dat ik veel minder tijd heb verspild met nieuws luisteren. Als ik moet wachten in mijn werktijd, dan lees ik een boek, ga jongleren of muziek maken. Kortom, vele fijnere bezigheden. De drang naar nieuws is ook veel kleiner geworden. Vergelijk het met Goede Tijden, Slechte Tijden of met de Ronde van Frankrijk: als je er eenmaal in zit is het superspannend, maar als je het een tijdje niet gevolgd hebt verdwijnt de interesse.

Ik ben benieuwd of ik het ga volhouden. Bij het afkicken van een verslaving komt er altijd een zwak moment om de hoek kijken. Typisch 3 maanden na het stoppen is de euforie van het afkicken al verdwenen en misschien wil ik in een verloren moment dan weer nieuws gaan kijken. Misschien heb ik lotgenoten nodig om elkaar aan te blijven moedigen om op het rechte pad te blijven.

Wie durft de uitdaging aan om ook te stoppen met nieuws volgen? Of ben je al gestopt met nieuws volgen?

Recensie "Het leven is te kort om op kantoor te zitten" - Lonneke Lodder

Bij mijn werk mag niemand meer naar kantoor komen. Je moet de bewaker van tevoren inlichten als je even wat spullentjes komt ophalen. Een collega van me heeft mijn plantjes meegenomen om er voor te zorgen. Het ziet er troosteloos uit daar...

Van de andere kant: er geen passender moment om het boek "het leven is te kort om op kantoor te zitten" van Lonneke Lodder te lezen. Want hoewel veel mensen een leven zonder kantoren niet kunnen voorstellen, worden we nu ineens noodgedwongen geconfronteerd met een kantoorloos leven.

Het boek neemt ons mee op de fysieke maar ook mentale reis die Lonneke maakte van een gemeentekantoor vol mantelpakjes en whiteboards naar een geel huis op een berg in Spanje.

Het boek begint met een nogal confronterend betoog over het Nederlanse kantoorbestaan. En vooral over de zinloosheid er van. David Graeber heeft er ooit een term voor bedacht: bullshit jobs. Banen waarin wordt vergaderd, gedelegeerd, rapporten worden geschreven, brainstormsessies worden gehouden, maar waar uiteindelijk weinig uitkomt.Veel van deze banen zijn geschapen om zoveel mogelijk mensen status te bieden. Mijn kantoor niet volledig aan het bovenstaande stereotype voldoet, werd me toch een flinke spiegel voorgehouden...

De rest van het boek geeft een reisverslag hoe Lonneke uiteindelijk in het gele huis is uitgekomen. bij sommige blogger die een boek schrijven is het boek vaak weinig meer dan een samenvatting van het blog. Dit boek gaat een stuk verder, en wordt het verhaal een stuk completer. Maar ook komen andere mensen aan het woord die vreemde carriereswitches hebben gemaakt. Wat ik heel prettig aan het boek vind, is dat het me geen advies geeft. We hoeven nu niet allemaal massaal op huizenjacht in Spanje nadat we in een pelgrimstocht ernaartoe zijn gewandeld en daar ezels hebben verzorgd. Nee, het is HAAR verhaal, met al haar gedachteveranderingen, overwegingen, vallen en opstaan.

Zo had ze eerst altijd het droomplaatje om te gaan bierbrouwen, om later tot de conclusie te komen dat deze behoefte vooral was ingegeven doordat ze iets wilde produceren. Aangezien Spanje niet bepaald een bierland is, bleek het dit doel slecht haalbaar, maar zelf eten verbouwen op het platteland kan wel.

Wat heb ik er zelf van geleerd?
Het geeft heel veel inspirtie om te lezen hoe iemand haar leven zo kan omgooien om dromen te bereiken. Maar past zulk plaatje ook bij mij? Ik denk het niet. Lonneke woonde in een stadsjungle zonder ooit getuinierd te hebben en werkte op een Amsterdams kantoor in mantelpakje. En dat plaatje gooide ze volledig om door ver weg te verhuizen en een nomadenbestaan te leiden.

Bij mij past zulk leven niet. Ik woon al in een klein dorpje met veel natuur in de omgeving, en ik heb al een flinke tuin waar ik me kan uitleven. Op kantoor hoef ik me niet veel aan te passen. Ik loop meestal op sokken (na het douchen van de lange fietsetocht heb ik meestal geen zin om schoenen aan te trekken) en als het warm is zelfs in korte broek op blote voeten.

En hoewel ik geen gigantische brede vriendenkring heb, merk ik dat ik na 10 weken thuiswerken wel weer behoefte begin te krijgen aan wat meer contact dan alleen een klein cirkeltje van naasten. Dus een geel huis kan ik ook van mijn bucketlist afstrepen.

Het boek heeft me wel weer op scherp gezet dat ieder mens op geregelde tijd moet dromen over wat een wenselijke toekomst is. En dat deze dromen anders kunnen zijn dan een paar jaar geleden.

Wil je het boek kopen? Ik doe niet aan affiliategedoe, maar als je Lonneke extra wilt steunen, dan kan je het boek via deze link kopen.

Leven in vreemde tijden

Terwijl mijn ex griep heeft en ik dus al anderhalve week gezellig met m'n zoontje thuis zit te werken, spoken er teveel dingen in mijn hoofd:

• Dat mijn vader van 73 in de grootste brandhaard van Brabant zit, maar zelf niet vindt dat hij bij de risicogroep hoort.
• Dat onze maatschappij best even een reset kan gebruiken, omdat we met z'n allen de wereld erdoorheen aan het jagen waren. Even pas op de plaats. De effecten zijn al te zien met satellietbeelden. Maar Lonneke kan dat veel beter bewoorden.
• Dat ik mijn eerste doodverwensing binnen heb omdat ik drie weken geleden een flinke voorraad heb ingeslagen. Destijds werd ik nog uitgelachen, en nu ben ik opeens een aso. En dat terwijl de winkels het door mij veroorzaakte tekort al twee weken geleden hebben aangevuld, en ik nu dus geen belasting vorm op de winkels. Over flattening the curve gesproken.
• Dat ik me niet zoveel zorgen maak over Nederland, maar vooral over landen als Noord Korea, waar zelfs grote leider toegeeft dat hij tekort is geschoten, en de Verenigde Staten, die de laatste week pijlsnel stijgt in de epidemiewereldranglijst, waarschijnlijk veroorzaakt door een leider die te vaak gezegd heeft dat het "gewoon een griepje is". Hoe ver ben je gezonken als de Noord Koreaanse leider zich meer bescheiden opstelt als jezelf? Ik verwacht dat over en week de VS meer gevallen heeft dan China of Italie. Wordt een gezellig boel daar zonder ObamaCare.
• Over de Verenigde Staten gesproken: ik heb het idee dat er in dit land iets te veel optimistische mensen wonen. Elke keer als Wall Street afgelopen week opende, worden de kelderende koersen weer opgekrikt. Mijn vermoeden is dat de echte beurskrach gaat beginnen als het kwartje is gevallen bij het volk aan de andere kant van de oceaan. Waarschijnlijk ergens volgende week. Koersen kan je normaal niet voorspellen, behalve als er iets heerst met een incubatietijd van twee weken.

Dat allemaal gezegd hebbende, besef ik dat het ook een realitycheck is voor mij. Toen er opeens een hoop activiteiten werden geannuleerd, betrapte ik mezelf erop dat ik het helemaal niet zo erg vond. Ik vond het juist fijn om even een lege agenda te hebben, en van veel feestjes was ik zelfs opgelucht dat ik er niet heen hoefde. Blijkbaar heb ik mezelf een ritme aangeleerd om veel sociale dingen te doen, terwijl ik misschien meer introvert ben dan ik zelf wil toegeven. Ik ben blijkbaar niet de enige, want in de Volkskrant spreekt een psychiater de voordelen van een collectieve lege agenda. De afgelopen weken heb ik eindelijk tijd gehad om in de tuin te werken, (digitaal) tijd door te brengen me m'n allernaasten, en wat klusprojecten af te ronden.

Zo heb ik eindelijk mijn garage een keer opgeruimd. Ik besefte dat mijn werkplaats nooit praktisch is geweest, in alle 10 jaar dat ik hier nu woon. Te weinig opbergplekjes, waardoor de werkbank altijd overvol ligt.

Dus heb ik wat extra plankjes gemaakt in het raamkozijn. Eindelijk heb ik ruimte voor het grote werk zoals cirkelzagen:

Een ding is zeker: ik heb geen last van verveling zoals Uitklokken.
De komende weken zal je waarschijnlijk veel klusblogs gaan zien...

Barebone 2019: resultaten

Het vorig jaar had ik bedacht om van 2019 een barebone jaar te maken: neem alle vaste lasten onder de loep en kijk wat de minimale niveau mogelijk is. Tijd om de balans op te maken!


Minder online:

Voorheen had ik, zoals de meeste mensen, een alles-in-een pakket bij een grote informatieaanbieder, en een telefoon abonnement. In juni heb ik mijn mobiel abonnement teruggezet naar het minimale. Bellen doe ik tegenwoordig nauwelijks, wie wel? Qua vaste lijn heb ik de telefoon eruit gegooid, en ook de televisiekabel. Ik heb nu een raspberrie pi (een computertje zo groot als een stok kaarten), en daarop draait Kodi met youtube. Eigenlijk kijken we vooral haardvuur. Ik ben nog aan het uitzoeken of ik ook uitzendinggemist kan kijken. 
Resultaat:

• Televisie abonnement opgezegd: 144,- p/j
• Nieuw mobiel en internet abonnement: 36,- p/j

Minder verzekeren
Bij scheiden komt er ook bij dat alle verzekeringen weer onder de loep worden genomen. Ik heb de reisverzekering opgezegd, want ik ga zelden lang op reis. Ik bedenk gewoon per keer of een verzekering verstandig is. Daarnaast heb ik als ongehuwde weinig aan een ORV, omdat er niemand achter blijft als ik kom te overlijden. M'n zoontje gaat hier niet in z'n eentje wonen. Ten slotten had ik de optie om een WGA hiaatverzekering te nemen op mn werk. Niet gedaan dus.
Resultaat:

• Geen WGA hiaatverzekering meer: 48,- p/j
• Geen doorlopende reisverzekering: 100,- p/j
• Geen ORV meer:                            106,- p/j

Minder stroom:
De enige structurele besparing die ik heb kunnen doen is de mediabox van de televisie uit te zetten. Later is het televisie abonnement helemaal verdwenen dus ook de mediabox.

•  TV media box uit:                                       8,- p/j

In totaal is het stroomverbruik behoorlijk gedaald, zoals je in de onderstaande grafiek kunt zien:

Deze daling is natuurlijk niet alleen door mij veroorzaakt, maar ook doordat dit gezin is teruggelopen van drie personen naar anderhalf.


Minder verenigingen:
Ik heb al mijn abonnementen bekeken...en dat waren er al heel weinig. Ik was ergens slapend lid van, dat abonnement heb ik opgezegd. Resultaat:

• lidmaatschap opgezegd                   15,- p/j

Dingen verkocht:
Ook wilde ik kijken of ik nog rommel had die ik kon verkopen. In praktijk heb ik eigenlijk het meeste aan m'n ex gegeven. Het enige wat hier nog stond waar we blijkbaar niks mee konden waren wat kinderkadootjes die we waren vergeten om te geven. Een mooi "first world problem" dus.

• kinderkadootjes:                           15,-

Minder auto:
Voor deze geldt hetzelfde als voor stroom: de auto werd eerst door 2 personen gebruikt, en nu door 1. Desalniettemin ben ik blij dat er nog steeds een dalende trend in de grafiek te zien is:

Eindresultaat:
Met kleine wijzigingen ben ik dus structureel 357,- gaan besparen. De besparing is waarschijnlijk nog hoger, maar het verschil in autogebruik en energieverbruik is niet echt eerlijk te vergelijken omdat dit huis voorheen door meer mensen bevolkt werd. Ik ben hier heel tevreden mee. Ik heb geen enkele consessie hoeven doen in luxe.

Nu ik bij het bare minimum ben aangekomen is het tijd om in 2020 te gaan richten op kwaliteit: hoe kan ik levenskwaliteit verhogen? Ik denk dat dit niet perse veel geld hoeft te kosten. Het gaat dan voornamelijk om meer tijd besteden aan hobbies, meer genieten van het moment, en bijvoorbeeld lekkerdere thee. M'n brein dus meer gebruiken om te genieten dan met getalletjes werken.

Oh sedumplant, oh sedumplant...

Met kerst is het tijd om wat sfeer in en rond het huis te halen. Voorheen drapeerde m'n ex een hoop plastic zooi door het huis. Dat gaat vanaf nu natuurlijk anders.

Dus: voornamelijk natuurlijke sfeer. En daarvoor hebben we in Noord Europa en Noord Amerika toch een schitterende traditie: om te vieren dat het winter is en de dagen kort zijn, halen we een boom in huis die in de winter groen blijft. Maar wat wil de ironie? Na een paar weken met teweinig kluit bij de warme kachel te hebben gestaan, ligt er een hele berg naalden onder de boom. Met andere woorden: om de winter te vieren slopen we de enige boom die in de winter groen blijft.




Kan het beter dan die saaie spar? Natuurlijk: met de plant die winterhard, altijd groen en bovendien super klimaatbestendig is: sedum:

 En de sedumplantjes die al binnenstaan verdienen natuurlijk ook wat extra sfeer:

 

Hoe kan ik het nog sfeervoller maken? Mijn televisie heeft al een tijdje geen abonnement meer. Wel kan ik DVD's kijken. Maar ondertussen heb ik nog een vorm van entertainment toegevoegd: op een raspberrie pie (een computertje zo groot als een stok kaarten) heb ik youtube gezet, waardoor we eindeloos veel entertainment gratis in huis halen. Maar ook sfeer, want youtube heeft tien-uurse filmpjes van haardvuur:

 

Voor buiten leek het me wel een keer een leuk idee om kerstkransen te maken. Ik heb wat takjes met rode besjes van mijn moeder kunnen krijgen, en in de voortuin heb ik nog een spar die lelijke uitschieters had. dus na wat snoeiwerk had ik bijna alle ingredienten voor een kerstkrans...behalve een ronde vorm. Ik weet dat je die ronde vormen voor bijna noppes bij de budgetwinkels kan halen, maar eigenlijk is het veel leuker om zelf iets te bedenken. Na wat rommelen in de garage vond ik het perfecte materiaal: stukken stroomkabel: 

 Met hulp van een beetje rood lint begint het al aardig op een krans te lijken:

 Niet slecht gelukt al zeg ik het zelf. 

Mijn zoontje had er ook eentje gemaakt, maar die vond ik beter passen bij zijn slaapkamerdeur: 

En zo gaan wij een hele natuurlijke en authentieke kerst vieren!

Oude schoolspullen bekijken: ik ben altijd een minimalist geweest

Bij het opruimen van de zolder kwam ik ook spullen tegen van de middelbare school. Zo vond ik oude schriften, vermeldingen van mij in de schoolkrant en werkstukjes van tekenen. Ik was hier niet zo verrast van, totdat ik op mijn cijferlijsten stuitte. Dit zijn kleine dubbelgevouwen kaartjes die de school elk trimester uitdeelde en waarin je al je punten kon noteren. De punten herinnerde ik me nog prima, dat was het probleem niet. Nee, wat schept mijn verbazing? Elk jaar knipte ik meer "nutteloze" ruimte van dit lijstje af:

(links is het 1ste jaar, rechts het derde. de bedoeling is dat je de cijfers niet gaat lezen..)

Terwijl mijn klasgenoten deze boekjes opvrolijkten met namen van Take That en Metallica (uit die tijd stam ik dus), was ik dus bezig om mijn schooltas zo licht mogelijk te maken door de tas te ontdoen van alle nutteloosheid. Tot in het extreme dus. Het bewust kiezen van een kleine cijferlijst was immers geen kostenbesparing: ik kreeg deze lijsten immers van school. Het was ook geen papierbesparing, want het papier was immers als gedrukt.

Over besparingen die ik in schooltijd wel deed: ik kocht nooit een hippe agenda en vrolijk kaftpapier, maar ik haalde een gratis agendaatje bij de bank om de hoek en kafte mijn boeken in met reclameblaadjes. Het was niet zozeer dat ik er geen geld aan wilde besteden: ik had gewoon geen behoefte aan die zogenaamde hippe schoolspullen. Bovendien zijn reclameblaadjes veel steviger dan kaftpapier. Ook interesseerde het me niet wat andere er van vonden. Het fijne was dat niemand raar opkeek: ze wisten allemaal dat ik eigenzinnig was, en iedereen respecteerde elkaars eigenschappen. Er werd gelukkig heel weinig gepest.

Waarom was is zo flabberghasted? Ik weet dat ik af en toe best gierig kan zijn. Maar blijkbaar is dat niet het enige. Ik heb altijd al de behoefte gehad om opsmuk uit mijn leven te verbannen en bij de basis te blijven. Ik merk ook dat ik het helemaal niet erg vind om ergens geld aan uit te geven, maar ook heel vaak vind ik het gewoon niet nodig. Onlangs heb ik weer een "nieuwe" fiets gekocht op marktplaats. Voor zulke dingen zoek ik vaak tweedehands omdat:
1) ik in een winkel niet kan kiezen, want er is teveel keuze
2) ik bang ben dat nieuwe dingen kapot/gestolen/beschadigd raken.
3) ik voorstander ben van de kringloopmaatschappij.

Minimalisme is geen gierigheid, minimalisme is het minimaliseren van zorgen en keuzestress.

Hoe de politiek minimalisme langzaam omarmt

CO₂, NH₃, NO_x... de mensheid maakt het niet gemakkelijk voor het milieu. Veel mensen maken zich hier zorgen om. Maar een hele grote groep ziet het andersom: het milieuw maakt het niet gemakkelijk voor de mensheid: hoe meer het milieu onze leven belemmerd, hoe meer mensen hun kop in het zand steken en niet willen geloven dat ons milieu het steeds lastiger heeft.

Zoals je verwacht hoor ik bij de eerste groep. Ik ben geen Greta Thunberg die zijn hele leven aan demonstreren wijdt, maar ik probeer m'n leven wel zo in te richten dat mijn foodprint zo klein mogleijk is, zonder aan levenskwaliteit in te hoeven boeten.

Daarom neem ik zoveel mogelijk de fiets, en als ik de auto neem, dan rij ik niet harder dan 100km/u. Een paar jaar geleden heb ik al laten zien dat langzamer rijden geld bespaart, maar ook minder verkeersslachtoffers, CO₂ uitstoot en files. Als deze argumenten waren blijkbaar niet genoeg voor de VVD alias de vroempartij. Maar nu komt er nog een extra voordeel bij: minder stikstofuitstoot. En aangezien nu de hele Nederlandse economie vast begint te lopen door stikstof gaat de VVD waarschijnlijk overstag. En zij zijn niet de enige. D66 wil zelfs een stapje verder gaan door alle snelwegen maximaal 90km/u te maken, zie hier.

Dit past bij een pragmatische partij die zijn wetenschappelijk bureau op orde heeft. 90 km/u is inderdaad de snelheid die de beste doorstroming geeft, en waarbij de meeste auto's het zuinigste lopen.
Ook bij longartsen, omwonenden en Veilig Verkeer Nederland gaan de vlaggen uit als de maximum snelheid wordt verlaagd. Zie hier een NOS reportage.

Minimalisme, opgelegd door de Raad van State. Half Nederland mokt, maar over een paar jaar weten we niet beter.


Zie ook:
wat levert langzamer rijden op de snelweg op?
100km/u levert meer op dan alleen geld

Barebone jaar: geen televisie abonnement meer

Eind vorig jaar heb ik besloten om al mijn vaste lasten onder de loep te nemen, om te kijken welk minimalisme het beste bij me past. Nu is het de hoogste tijd om te kijken wat ik op internet, tv en bellen kan beknibbelen.

Bellen
Op dit moment heb ik een mobiel abonnement van 8,- per maand. Mobiel internet heb ik nog geen behoefte aan gehad, dus dat houden we zo. Ook heb ik nog een vaste lijn, maar die had ik eigenlijk om twee redenen: 1) mijn moeder vindt mobiel bellen te duur 2) als mijn zoontje alleen thuis is kan hij iemand bellen in nood.
De eerste reden is al komen te vervallen doordat mijn moeder whatsapp heeft aangeschaft. De tweede reden ga ik vervangen door een prepaid telefoon voor m'n zoontje. Dan is hij altijd bereikbaar, zeker zo handig.

Internet
Als je internet gaat uitzoeken vliegen de bandbreedtewaardes je om de oren. Glasvezel kan tegenwoordig wel 500Mb/s halen. Maar het is dan wel jammer dat iedereen tegenwoordig WiFi gebruikt, dat niet sneller is dan 50Mb/s. Als je dus niet met heel veel mensen tegelijk bezig bent is dus niet je glasvezel, maar je eigen WiFi de zwakste schakel. Voor mijn is 50Mb/s dus snel genoeg.

Televisie
Tja...televisie. In mijn jeugd woonden we in het buitengebied, en konden we geen commerciele zenders aan. Daarna heb ik mijn studietijd geen televisie gehad. En daarna is het nooit in mijn systeem gekomen om dat ding ooit aan te zetten in de hoop dat er iets leuks op is. Als ik op het geklaag van mijn ooms en tantes op verjaardagen moet afgaan, is die hoop erg ijdel.


In het kort: dat ding gaat pakweg 30 keer per jaar aan, en meestal alleen voor uitgestelde programma's van de publieke omroep die ik ook via uitzendinggemist kan zien. Weg ermee dus.
En Netflix dan? Ik hoor veel mensen over hun Netflix verslaving, van de ene naar de andere serie. Het enige wat ik altijd vraag is: "komt mijn leven iets tekort omdat ik dat allemaal niet gezien heb?". Ik heb nog niemand gehoord die deze vraag positief beantwoordde, dus ik denk dat ik geen trauma's of midlifecrisis ga kweken doordat ik al die series mis.
Ik laat de beeldbuis wel aan de muur hangen voor DVD's, en er komt een Raspberrie pi bij met youtube, uitzendinggemist en/of Kodi.

Al met al ga ik van een 56,- per maand naar 26,- voor de eerste 6 maanden, en daarna 6 maanden voor 41,-. Daarna ga ik kijken of het me bevallen is.


Zie ook:
minder energie verbruiken 
minder verzekeren
2019 wordt een barebone jaar

Living on the edge: weg met verzekeringen!

Afgelopen week zijn we met de financiele adviseur om de tafel gaan zitten om alle verzekeringen op te splitsen. Een mooie gelegenheid om ze allemaal onder de loupe te nemen.

ORV
Voor de overlijdensrisicoverzekering betaalden we samen pakweg 19,- per maand. De adviseur kwam zelf met het idee dat ik deze verzekering niet meer nodig heb: de hypotheek vereist het niet meer, en ik heb geen financieel risico als mijn ex overlijdt (het enige "risico" is dat ik minder alimentatie hoeft te betalen, maar wees gerust, ik zal haar niet voor een trein gooien). Mocht ik te komen overlijden, dan zal mijn zoontje minder erven dan hij misschien gehoopt had. Maar mijn beide ouders zullen voldoende nalaten tegen de tijd dat hij volwassen is.
Mijn ex houdt trouwens wel een ORV aan. Als ik kom te overlijden, dan ontvangt ze geen alimentatie meer, vandaar.
Kijk, dat is een financieel adviseur naar m'n hart: ook adviseren als er geen financieel produkt nodig is.

Reisverzekering
Deze verzekering was ik destijds al niet zo mee eens. We betalen ruim 10,- per maand voor een doorlopende reisverzekering. Maar zovaak gaan we nu ook weer niet op vakantie. Bovendien hadden we ook bagagedekking. Behoorlijk zinloos voor die armoedige spullen die ik altijd meeneem. En bovendien: als ik in Nederland onderweg iets verlies dan is het pech gehad, maar in het buitenland zou ik het kunnen reclameren? Onlogisch dus, dus weg ermee. Ik bekijk gewoon per vakantie of zulke verzekering zinnig is.

WGA hiaat
Bij mijn vorige werkgever had ik een WGA hiaatverzekering. WGA staat voor Werkhervatting gedeeltelijk arbeidsgeschikten en is geregeld in de WIA (Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen). Een heel gedoe, maar het komt er grofweg op neer dat je bij arbeidsongeschiktheid een (gedeeltelijke) uitkering krijgt, die aanzienlijk lager kan zijn dan het huidige salaris. Een WGA hiaatverzekering kan dit gat opvangen.
Heel toevallig kwam er deze week een aanbod voor een WGA hiaatverzekering van mijn nieuwe werkgever binnen. Kosten: bijna 4,- per maand.
Ik ga deze verzekering niet afsluiten. Mocht ik arbeidsongeschikt worden, dan zal ik het gewoon doen met wat de overheid me gunt. Hopelijk ben ik tegen die tijd al een stuk meer financieel onafhankelijk, maar nog beter overkomt me dit niet natuurlijk.

Inboedelverzekering
Deze heb ik een gemengd gevoel bij. Inboedelverzekering wordt ingesschat op basis van een statistisch model. Men bekijkt gewoon de waarde van het huis en hoeveelheid inwoners, en dan schat met een waarde van de inboedel. Als je kiest om minder dan dit te verzekeren, dan krijg je dus ook minder betaald. Op dit moment is onze inboedel voor 130.000 (!!) ingeschaald. Als ik zou besluiten om maar 50.000,- te verzekeren, dan ben ik dus volgens hun model onderverzekerd, zelfs als er in mijn huis maar voor 40.000 aan spullen staat. Als alles zou afbranden ofzo, dan zou ik in dit geval maar pakweg een kwart van de schade vergoed krijgen.
130.000,-?! Ik weet dat alles opgeteld een aardige duit waard is, maar in de verste verte geen 130.000,-. Ik betaal dus relatief veel voor deze verzekering. Op dit moment is dat ongeveer 13,- per maand, met vertrek van mn ex zal dit wellicht wat minder worden. De vraag is of ik het verlies van de inboedel zou kunnen opvangen. In het ernstigste geval kan ik tijdelijk spullen van de kringloop halen. Voor 5000,- heb je al weer een aardige inrichting. Bovendien zijn de dingen die echt waarde hebben emotionele dingen. Daar helpt een verzekering niet tegen. Ik ben nog aan het twijfelen. Iemand advies?
zie ook:
2019 wordt een barebone jaar

Energiemeter

Het wordt weer eens tijd om stappen te zetten in mijn energieverbruik. Mijn doel is niet perse om het verbruik zo laag mogelijk te krijgen, maar wel om al het energieverbruik onder de loupe te nemen.

En als het objectief moet, dan doen we het dus echt objectief, dus heb ik een energiemeter gekocht:

Kosten: pakweg 20,-. Ik moet dus eerst ongeveer 100 kWh besparen voordat ik winst ga maken...

Ik wil vooral gaan kijken naar het vast verbruik. Staan er ergens lampen voor niks te branden enzo. Dus heb ik als eerst mijn pijlen op de meterkast gericht. Daarin hangt namelijk een kastje dat het glasvezel ontvangt, vervolgens een router, en vervolgens staat er bij de televisie ook nog een kastje permanent aan. Na wat meten kwam ik tot het volgende resultaat:

• alleen glasvezelkastje: 4W
• met router erbij: 12W
• met televisiekastje: 17W

Dit lijkt allemaal niet veel, maar over een heel jaar tikt het toch aan: elke watt verbruikt 8.76kWh per jaar. Deze 17W staat dus gelijk aan 149W, oftewel 10% van mijn stroomverbruik! Uitgaande van 20cent per kWh kost me dit jaarlijks ongeveer 30,-. Wat zou een handige besparing zijn?

1) handmatig alles aan en uit zetten
Ik zou voor het slapen gaan en voor vertrek naar het werk alles uit kunnen zetten. Op die manier zou ik de helft tot 3/4 van de energie kunnen besparen.
Dit is iets wat ik zeker niet ga doen. De besparing is redelijk op jaarbasis, maar dagelijks is het nog geen 10 cent. Dit lijkt me teveel op zegeltjes plakken, en dat doe ik ook niet.


2) een tijdschakelaar
Ik zou een tijdsschakelaar op het hele gedoetje kunnen zetten, en de boel uitzetten van bijvoorbeeld 23u tot 7u. Op deze manier heb ik er geen omkijken naar en bespaar ik toch 1/3 van de kosten, dus pakweg een tientje. En misschien wel een groter voordeel: op deze manier dwing ik mezelf om mijn schermen na 23u uit te zetten.
Er kleeft ook een nadeel aan: mijn vaste lijn doet het dan ook niet. De enige verbinding met de buitenwereld is dan sms of mobiel bellen.

3) alleen het televisiekastje uitzetten.
Ten slotte kan ook alleen het televisiekastje uitzetten. De televisie en toebehoren heb ik wel op een verlengkabel met schakelaar zitten om standby-stroom te minimaliseren, maar het televisiekastje at wel altijd direct in het stopcontact geprikt, omdat ik hoorde dat dat ding vaak updates moet doen enzo. Maar de televisie staat hier hooguit een uur per week aan, hoofdzakelijk als mijn moeder oppast. De overige 167uur staat het kastje dus te wachten tot er een update langs komt.

...tot vandaag dan. Het kastje gaat gewoon uit samen met de televisie. Dit bespaart me 7W, dus 44kWh, of ongeveer 8 euro, en ik hoef er helemaal niets voor te doen. Het enige nadeel is dat het iets langer duurt voordat de televisie is opgestart, omdat er nu steeds eerst even een update gedaan moet worden. Dat heb ik er wel voor over.

Ziezo, over 2 en een half jaar is mijn energiemeter al terugverdiend:-)

zie ook:
2019 wordt een barebone jaar

gas water licht km in 2018

De financiele balans opmaken voor afgelopen jaar is iets ingewikkelder dan normaal, dus ik begin met de energiebalans. De grote vraag is vooral: wat is het effect van een persoon minder in huis.

Elektra
Veel dingen in huis verbruiken elektriciteit ongeacht het aantal mensen dat er gebruik van maakt. Het elektriciteitsverbruik is dus maar een beetje afgenomen:

In de grafiek laat ik in blauw het maandelijkse verbruik zien, en in rood het jaarlijkse gemiddelde. Ik heb al het verbruik omgerekend naar "verbruik per jaar". Op deze manier krijg je geen rare dip bij februari, en is het niet erg als ik een maand een paar dagen ben vergeten om de meterstanden op te nemen. De waarden die je in de grafiek ziet zijn dus "verbruik"/"aantal dagen" x 365.

Water
Het verbruik van water is wel direct gerelateerd aan het aantal gebruikers. Het enige "gemeenschappelijke" water is het water voor de katten, kippen en planten, en voor de planten heb ik een regenton. Het resultaat is een flinke val in de grafiek:

De schommeling in de grafiek wordt veroorzaakt door mijn meetonnauwkeurigheid: de afgelopen maanden registreer ik steeds of 2 m^3 of 3 m^3 per maand. De schommeling in de grafiek heeft dus niets met wisselend gebruik te maken. Ik denk dat ik vanaf nu beter ook de decimalen ga noteren.

autokilometers
De auto blijft steeds meer op de oprit staan, omdat ik veel liever met de fiets naar het werk ga. Als ik zo doorga, dan zou ik dit jaar op het punt kunnen komen dat ik meer kilometers met de fiets afleg dan met de auto. Tot nu toe gaat het ongever gelijk op: tot en met 6 januari het is ongeveer 100km-100km.

Gas
En ten slotte gas. Heeft het lager draaien van de termostaat al iets opgeleverd? Volgens de grafiek nog niet:

 

Sterker nog: in december 2018 verbruikte ik meer gas dan in december 2017!
Wat gaat hier mis?
Daarom heb ik een nieuwe grafiek gemaakt die meer op het gebruik inzoomt. De onderstaande grafiek plot het maandelijkse verbruik over meerdere winters over elkaar. Pas halverwege 2014 ben ik begonnen met de meterstanden maandelijks opschrijven, dus vanaf dan kan ik een gedetailleerde vergelijking maken:

In de afgelopen vier en een halve winter zie je dat het verbruik enorm varieert. In de winters van '14-'15 en van '16-'17 is er beduidend meer gas verbruikt dan in de andere jaren. Dit kan ik niet verklaren aan de hand van ons gedrag: wij gaan nooit in de winter met vakantie en hebben de kachel nooit echt hoog gezet. De enige verklaring is dat deze winters veel strenger waren dan de andere. Wel jammer dat ik nog niet direct het effect kan zien. Ik zal dus nog even moeten wachten.

Hoezo dure decembermaand?

De maand december wordt klassiek omschreven als "Dure decembermaand". Ik zie deze term overal steeds terugkomen, maar ik heb nooit begrepen waarom december zo duur zou moeten zijn.

In december haal ik minder eten in huis dan andere maanden. Deze maand zijn er veel kerstborrels van het werk, en met kerst ga ik bij mijn ouders eten. Kerstversiering enzo is elk jaar hetzelfde, daar hoef echt niet nog meer troep bij. Daar gaan dus ook geen kosten in zitten.


De meeste kosten die met december te maken hebben worden in november al gemaakt. Als ik nieuwe winterkleding nodig heb, dan koop ik die vaak al in november. Hetzelfde geldt voor sinterklaaskado's. Die koop ik verspreid door het jaar en minimaal een week van tevoren om de hectiek van bij postordebedrijven voor te zijn.

Kortom, ik begrijp de hele poespas niet om de dure decembermaand niet. Ik kan er ook niet met mijn verstand bij dat we afgelopen zaterdag met z'n allen een pinrecord hebben gevestigd. Ik hoor (gelukkig) weinig mensen die kadootjes doen met kerst. Wat moet er dan al gekocht worden? De kalkoen die drie dagen lang moet gaarkoken?

Anyway, mocht je echt problemen hebben met de eindjes aan elkaar knopen, hier komt een tip: mocht je kadopapier net te klein zijn:

oplossing: draai het pakpapier een beetje, dan past het wel:

Fijne kerstdagen allemaal!

Net geen fietsrecord

Het jaar is bijna afgelopen, dus kan ik wat balansen gaan opmaken. Aangezien ik de komende week niet meer met de fiets naar het werk ga (te vies weer, zelfs voor mijn standaard), betekent dit dat ik het eindresultaat van mijn fietsgedrag kan bekijken. Voor wie het niet weet: mijn enkele reis woon-werk is rond de 30 kilometer, die ik bijna dagelijks met een racefiets probeer af te leggen. Het resultaat is als volgt:

Dit jaar ben ik 110 keer met de fiets naar het werk gegaan, en dat is 3 minder dan het recordjaar van 2017, maar nog steeds veel meer dan de voorgaande jaren. Of ik nu toch nog snel 4 keer door dit weer naar het werk ga fietsen om het record te verbreken? Ehm..nee. Ik ga geen wedstrijd met mezelf houden.

Maar relatief gezien ben ik eigenlijk veel vaker met de fiets gegaan. Mijn zoontje is nu op zondag, maandag en donderdag bij mij. Donderdag is mijn lesgeefdag, dus op maandag is het meestal puzzelen hoe ik dit oplos. Soms komt mijn moeder, maar vaak werk ik die dag thuis. Dit jaar heb ik dus veel meer thuisgewerkt, en nog steeds heb ik zoveel kunnen fietsen. Ik ben dus vooral nog minder met de auto naar het werk geweest. En dat is terug te zien in het jaarlijkse autoverbruik:

(blauw is het maandelijks verbruik, geschaald naar een jaar, en rood het jaarlijkse verbruik)


Het jaar is nog niet afgerond, maar het lijkt erop dat ik dit jaar ongeveer 2000-3000 km minder heb gereden dan in 2017.

2019 wordt een barebone jaar.

Nu mijn ex al bij haar ouders zit, ben ik aan het kijken hoe ik het leven verder in ga richten. Ik ben van nature veel minimalistischer dan zij. Maar de vraag is hoe minimalistisch ik eigenlijk zou willen zijn. Ik lees wel eens ooit op internet van minimalisten die slechts 100 bezittingen hebben. Persoonlijk vind ik dit veel te ver gaan: minimalisme zou je meer vrijheid in je leven moeten geven, geen beperking dat je slechts 100 produkten mag hebben.

Maargoed: hoe wil ik minimalisme gaan ervaren? Ik wil 2019 uitroepen tot "barebonejaar": een jaar waarin ik wil ervaren wat een prettige hoeveelheid bezittingen en uitgaven is. Daarvoor heb ik de volgende regels bedacht:

• Alle voorwerpen in huisworden ter handen genomen:
• kan ik het nog gebruiken? gebruik het dan
• heb ik het niet meer nodig? Dan probeer ik het een jaar te verkopen, daarna gaat het naar de kringloop.
• Al het eten in voorraad moet dit jaar op gaan
• Alle vaste lasten worden onder de loep genomen: kan het goedkoper? Is deze uitgave nog nodig? Een paar weken geleden heb ik de energierekening al geminimaliseerd.
• Ik mag pas iets kopen als ik het nodig heb en zeker weet dat er geen reserve meer op voorraad ligt
• Alle apparaten die permanent of heel vaak aanstaan worden op hun verbruik getest. Zo ben ik benieuwd of het veel oplevert om de mediabox/modem snachts uit te zetten. 
• Als ik alleen thuis ben blijft de cv op 15 graden (hier ben ik deze koude periode al mee begonnen, dan is het gemakkelijker om koude perioden te vergelijken).
• Als ik alleen in de auto zit mag ik niet harder dan 90km/u. Maar uiteraard mijdt ik de auto zoveel mogelijk.

Maar ik ga niet inboeten op ervaringen en sociale activiteiten:

• De kachel gaat aan als mijn zoontje of bezoek in huis is.
• Leuke kansen laat ik niet schieten, al kosten ze veel geld: als ik voor een redelijk bedrag met kennissen meekan met een luchtballon, dan doe ik dat natuurlijk. 
• Ik doe mee met sociale dingen, zoals team uitjes. Geld mag hier nooit een belemmering zijn.
• Als een vriendengroep besluit dat we een rekening samsam doen, zelfs al heb ik minder genuttigd, dan ga ik niet moeilijk doen.  

En wat is mijn doel? Ik wil gaan kijken hoeveel geld en zorgen ik kan besparen als ik eenvoudiger ga leven. Maar ik wil ook kritisch zijn als mijn levenskwaliteit achteruit gaat. Zo ben ik heel benieuwd hoeveel ik bespaar door de cv lager te zetten, en of deze besparing het waard is. Na een jaar kan ik dan besluiten of de besparing opweegt tegen het inboeten aan comfort. En onder het motto "geniet, maar bespaar met mate", voeg ik nog een regel toe:

• ik mag op elk moment besluiten om te stoppen met een regel.

Doet deze regel afbreuk aan het bovenste? Ik denk het niet. Ik zie veel mensen die totaal doorslaan in het besparen, bezuinigen, consuminderen. Het optimum aan levenskwaliteit ligt niet aan die kant van het spectrum, maar eerder ergens tussenin.

Heeft iemand nog goede minimalistische ideeen die ik absoluut moet proberen?

Waarom ik nog geen zonnepanelen heb

Ik wil milieuvriendelijk zijn en ben berekenend met techniek bezig, dus heel veel mensen vragen zich af waarom ik nog geen zonnepanelen heb. Hieronder is een opsomming van mijn redenen, waarbij de belangrijkste is: zonnepanelen hebben hoog rendement, maar geen zonnepanelen hebben een nog beter rendement!

Veel moeite voor weinig
Veel mensen beseffen niet dat slechts een klein deel van de energierekening uit stroomkosten bestaat. Mijn energierekening is ongeveer 1200,- per jaar. Hiervan gaat tweederde op aan gas, en nog een heel stuk aan vastrecht enzo. Het afgelopen jaar heb ik 1548kWh verbruikt, en daar moest ik slechts E309.75 aan variabele kosten voor betalen, oftewel 20ct per kWh. Ik betaal dus slechts 25,- per maand aan stroom! En hoewel iedereen verwachtte dat de energieprijzen zouden gaan stijgen, zijn ze de afgelopen 10 jaar behoorlijk constant gebleven.

Is het de moeite waard om een investering te doen om 25,- per maand uit te sparen? Natuurlijk is elke euro meegenomen, maar 4000,- euro in de spaarhypotheek pompen levert me hetzelfde op, en daar hoef ik geen mannetjes op mijn dak te laten klimmen. Mijn zwager vertelde stoer dat hij dankzij zijn zonnepanelen 50,- per maand bespaarde. Ik bespaar de helft van dat bedrag door wat lampen optijd uit te draaien.

Zonnepanelen moet je te goed plannen

Hypotheek aflossen en investeren in aandelen kan je op je eigen tempo doen. Bij zonnepanelen komt heel wat meer planning kijken. Zo is het dak van dit huis al 60 jaar oud. Nu voldoet het nog prima, maar misschien wil de buurman over 5 jaar zijn dak vervangen, en is het een mooie gelegenheid om mee te doen. Dan hoef je de panelen niet over het dak heen te leggen, maar kan je het dak vervangen door zonnepanelen.
Ook weet ik nog niet hoeveel stroom ik nodig heb. Op dit moment verbruik ik dus ongeveer 1500kWh per jaar, maar als ik over een paar jaar voor een elektrische auto, een inductiekookplaat en een warmtepomp kies kan mijn stroomrekening enkele malen over de kop gaan. Het is niet handig om later panelen bij te leggen.


Zonnepanelen maken me niet onafhankelijker
Een andere troef van zonnepaneelhouders is het "onafhankelijk zijn van de maatschappij". Dat klinkt heel leuk, totdat er een keer op een zonnige dag de stroom in onze straat uitviel. Een zonnepaneelbezitter viel van zijn stoel van verbazing dat ook zijn stroom het niet deed! Als zonnepaneelbezitter ben je juist extra afhankelijk van het netwerk: het netwerk moet jouw schommelende resultaten opvangen en jou door de donkere nachten loodsen. In dat opzicht is een zonneboiler veel interessanter.

Zonnepanelen passen beter ergens anders.
In onze regio worden nu al veel zonneparken gemaakt (helaas woon ik net buiten de postcoderoos, het gebied waarin mensen mogen meedoen met zulk park) en varkenstallen volgelegd met zonnepanelen, soms wel 800 per stal. Met deze grote getalen kan men veel efficient met omvormers omgaan. Bovendien is bij zonneparken de invalshoek optimaal. Bij mijn huis niet. Waarom zou ik mijn huis vervuilen met panelen die veel mooier en efficienter ergens anders passen?

Geen zonnepanelen leveren meer rendement
Zonnepanelen schijnen tegenwoordig een terugverdientijd van pakweg 8-10 jaar te hebben, maar uiteraard als verkochtte stroom net zo veel blijft opleveren als afgenomen stroom, de zogenaamde salderingsregeling. Zodra deze saldering stopt, is is het overschot van stroom op een zonnige dag hooguit 6 cent waard, terwijl men 's avonds voor 20 cent de stroom terug kan kopen.
Maar er is nog iets anders met zonnepanelen aan de hand: de prijzen blijven continue dalen. De onderstaande grafiek van Milieucentraal maakt dit mooi duidelijk:

link naar milieucentraal

Je ziet dat in het begin van de 21ste eeuw de prijzen flink daalden, maar zelfs nu daalt de prijs jaarlijks. In 2017 betaalde je E1,63/Wp (Wattpiek), terwijl dit in 2016 nog E1,78 kostte. Dit is een daling van 0,15/1,78 = 8,4%! Als je in 2016 zonnepanelen had gekocht, dan had je wellicht 8% winst gemaakt op je investering, maar als je deze aankoop een jaar had uitgesteld, had het je maarliefst 8,4% korting opgeleverd! En in het laatste geval zou je zonnepanelen gewoon een jaar langer meegaan, dus daar zit geen verschil in. Zolang de kosten voor zonnepanelen elk jaar met ettelijke procenten dalen, is het uitstellen van de aankoop rendabeler dan het daadwerkelijk kopen.

Ik ben eigenlijk behoorlijk verbaasd over dit resultaat. De berekening is eenvoudig, maar zit er een fout in mijn logica? Waarom heb ik deze beredenering nooit eerder op internet gehoord?
Bij veel technische investeringen is uitstellen heel lucratief. Elk jaar dat je wacht met het kopen van een nieuwe laptop levert je een vele betere laptop op, voor minder geld. De keerzijde van dit verhaal is dat je een jaar lang met de aftandse laptop hebt moeten overleven. Bij zonnepanelen heb je dit probleem niet: ze liggen op je dak, en stroom is stroom. En bij voorkeur zo goedkoop mogelijke stroom.

Wanneer ben ik wel overtuigd?
Het feit dat ik tot nu toe geen reden of kans heb gezien om zonnepanelen te nemen, wil niet zeggen dat ik voor altijd zonnepaneelloos zal blijven. Als mijn buurman een nieuw dak met ingebouwde zonnepanelen wil, dan doe ik wellicht mee. En een vriend van mij struint vaak veilingen af en komt soms uit bij restpartijen van zonnepanelen. Mocht hij ergens een interessante partij op de kop weten te tikken, dan wil ik misschien wel meedoen. Of als er een zonnepark of windmolenpark komt dat wel in mijn poscoderoos ligt, dan overweeg ik zeker om mee te doen.

Het energieleverancier circus

Nu de grootste geldverslinder het huis uit is, kan ik eindelijk wat meer overzicht in het huis creeren. Zo ben ik bezig om de voorraadkast en vriezer helemaal leeg te eten voordat er nieuw conserveerbaar eten in huis komt. En nog steeds kom ik geconserveerd eten tegen dat bijna of zelfs helemaal over de datum is.

De volgende stap is om de vaste lasten eens onder de loep te nemen. Ik heb al een paar abonnementen waar ik niets meer mee doe de deur uit gedaan. Nu wordt het tijd om de grote vaste lasten tegen het licht te houden. Ik ben al een paar jaar lang niet overgestapt van energiemaatschappij. Eigenlijk ben ik best tevreden met de huidige club, maar het mailtje van de jaarafrekening was de druppel om te besluiten om weg te gaan:

Of ik nog vragen heb? Zeker:
"denk je echt dat je iemand in 2018 blij kunt maken met 56 cent?"
"denken jullie dat jullie de leukste thuis zijn?"
"zijn jullie helemaal door de ratten besnuffeld?"

Anyway, ik ben dus overgestapt naar een nieuwe energieboer. Voor een jaar vast krijg ik een welkomsbonus van 280,-. Op een energierekening van 1300,- is dat dus 22% korting ofzo. Dit is de meest lucratieve muisklik in lange tijd.

Waarom doen deze energiemaatschappijen dit? Een collega van me heeft onlangs eens naar zulke energieboer gebeld. Hij wilde gewoon open kaart spelen. Hij zei dat hij binnen een jaar weggaat naar een andere energieboer, en over een jaar misschien weer terugkomt voor de bonus die hij dit jaar ook heeft gekregen. Kon hij geen deal maken, zodat hij aansluitend bij deze club zou blijven en toch de bonussen zou opstrijken? Dan hadden zij minder administratiekosten langer omzet van hem.
Het antwoord was dat ze dat niet konden doen, omdat ze verlies lijden op de welkomsbonussen. Klanten gaan pas vanaf het tweede jaar geld opleveren. De bedrijve worden gedwongen door hun concurrenten om met welkomsbonussen mee te doen, anders trekken ze geen klanten meer. Aan de steeds groter wordende groep actieve overstappers verliezen ze dus geld, dat moet worden opgebracht door de slapende klanten. De slapende klant betaalt dus extra veel om de welkomsbonussen van actieve overstappers te betalen.

Is dit een reden om "solidair te verklaren aan de slapers"? Ik denk het niet. Energie is een commercieel produkt, iedereen is vrij om te kiezen en dus om over te stappen. Dat Nederlandse energiemaatschappijen rollend over de straat gaan om klanten te werven is niet mijn probleem. Zolang ze een produkt aanbieden dat lood om oud ijzer is, ben ik niet merkvast.

Nu vraag je misschien af: er zijn ook extra duurzame energiemaatschappijen, en je zou zonnepanelen kunnen installeren, waarom doe je dat dan niet? Persoonlijk denk ik dat ik het beste voor het milieu kan zijn door simpelweg zo min mogelijk energie te gebruiken. Ik doe bijna alles met de fiets, mijn jaarlijkse stroomverbruik is gezakt van 1700kWh naar 1500kWh, gasverbruik ligt rond 1100m^3, en autokilometers zijn van 17000 naar 12000 gegaan. Hiermee helpen we het klimaat veel meer.

zie ook:
energieverbruik 2018