woensdag 29 juli 2020

Trouwring verkocht

Anderhalf jaar heeft dat gouden ding in een laadje liggen wegkwijnen, maar nu vond ik het tijd rijp: ik heb mijn trouwring verkocht! Ik had de ring bewust even laten liggen, omdat het verkopen van goud veel beter te timen valt dan het verkopen van aandelen.

Hoe zit dat dan? Goud wordt gezien als een veilige haven voor als aandelen dat even niet zijn. Goud is namelijk iets fysieks dat de waarde van een metaal vertegenwoordigt, en niet de waarde van een bedrijf dat plotsklaps failliet kan gaan. Het gevolg is dat goud stijgt zodra de aandelenmarkt onzeker wordt. Beleggers zijn bang dat hun aandelen minder waard worden, stappen over naar goud, en dat stuwt de vraag op. Dat de goudprijs nu zo hoog staat is eenvoudig te begrijpen: ik kan me geen moment herinneren dat de beurs onzekerder was dan nu.
Dit heeft de goudkoers gedaan sinds we de stekker uit ons huwelijk hebben getrokken:

Hoe gaat het verkopen van goud in zijn werk?
Ik ben naar het goudwisselkantoor gegaan. Daar wordt het goud ter plekke getest op de puurheid en gewogen. De ring heeft destijds 300,- gekost, en nu levert hij nog maar 80,- op. Zonde? Tja, het goudwisselkantoor kijkt niet naar de artistieke waarde, maar puur naar het gewicht in goud. Eigenlijk kan je het goudwisselkantoor een beetje vergelijken met boekhandel "De Slegte": ze kopen je spullen op per kilo, zonder dat ze naar de inhoud te kijken. Maar wat had ik er anders mee kunnen doen? Het heeft voor mij of mijn zoontje geen emotionele waarde, en omsmelten tot iets anders is zeker zo duur als een niew gouden sierraad kopen. Dan heb ik liever een "smetteloos" sierraad.

Dus een kwartier later was ik een stukje goud armer een stapel briefjes rijker. Nadat ik vier maanden lang alles contactloos heb betaald, moet ik nu ineens briefjes zien kwijt te raken....

maandag 20 juli 2020

Lineaire hypotheek wordt zwaar overschat

Ik ben een paar weekjes met vakantie, dus publiceer ik wekelijks een oude klassieker. Veel leesplezier!

========================================================================

Vaak lees ik dat een lineaire hypotheek "beter" zou zijn dan een annuitaire hypotheek. Met veel bombarie wordt dan een rekenvoorbeeld gegeven waarbij wordt berekend wat een lineaire en annuitaire hypotheek over de hele looptijd kosten (zie bijvoorbeeld wegwijs, telegraaf, rente.nl, financieelonafhankelijkworden). In deze voorbeelden lijkt de lineaire hypotheek goedkoper, maar de waarheid is wat genuanceerder, en eigenlijk veel simpeler dan normaal wordt verteld. Tijd voor het volledige verhaal.

maandag 13 juli 2020

Deeltijd pensioen!

Afgelopen donderdag heb ik mijn laatste les op de basisschool gegeven. Een aangezien ik bij m'n andere werkgever gewoon 4 dagen blijf werken, ben ik dus eigenlijk voor 1 dag in de week met pensioen! Eindelijk begin ik geld te vertalen naar tijd. Tijd om te relaxen, maar ook om hobby's te ondernemen zoals tuinieren, dingen klussen, en misschien wel meer webtooltjes maken.

Ik heb wel een tijdje zitten dubben hoe ik deze "carrierestap" voor mezelf frame. Ik had het natuurlijk gewoon "parttime werken" kunnen noemen, maar dat klinkt alsof ik een volle baan niet zou aankunnen of er geen tijd voor heb. "Deeltijd pensioen" dekt de lading veel beter: ik hoef niet meer 5 dagen in de week te werken om rond te kunnen komen, dus besteed ik die dag aan dingen die ik zelf leuk vind.

In stapjes met pensioen gaan past wel goed bij me denk ik. Mijn huis en tuin maken ook maandelijks kleine verbeteringen door, dus waarom zou ik dat niet met mijn werksituatie doen? Steeds een kleine verbetering geeft veel meer voldoening dan eenmalig een hele grote verbetering. Zo doe ik het ook met mijn auto en fiets: om de zoveel jaar koop ik een iets nieuwere versie (maar nog steeds tweedehands), zodat ik weer een tijdje blij ben met nieuwe snufjes. Zo was ik 7 jaar geleden heel blij dat ik eindelijk een auto met airco had. Had ik 7 jaar geleden meteen een Prius ofzo gekocht, dan had ik me nu alleen nog maar blij kunnen maken met een peperdure Tesla.
Zo is het dus ook met pensioen. Na een lange zware carriere weten pensionado's vaak geen raad met hun stortvloed van vrije tijd en vallen in een zwart gat. Hadden hun pensioen langzaam opgebouwd, dan was dit risico veel kleiner geweest.

Ik weet redelijk zeker dat ik niet zal omkomen van verveling.

maandag 6 juli 2020

Consumeren in crisistijd?

Tijdens de kredietcrisis van 2008 en ook nu wordt het weer pijnlijk duidelijk: onze huidige vorm van kapitalisme is een nogal schokkerige achtbaan: als het goed gaat jaagt iedereen zijn geld er door en wordt de economie tot absurde proporties opgeblazen, maar zodra het fout begint te gaan houdt iedereen de hand op de knip en zakt de boel als een souffle in elkaar.
Tijdens zulke crisis gebeuren er altijd dezelfde dingen. Ten eerste gaat overheid grote commerciele bedrijven redden, want blijkbaar kunnen we niet zonder ze leven. Daar op volgt een pleidooi aan mensen om vooral veel dingen te kopen om zo de economie weer aan te zwengelen.

Voor consuminderaars en minimalisten voelt dit als vloeken in de kerk. We vinden het logisch dat je niet al je geld verbrast, maar bewust kijkt hoeveel geluk je kunt hebben zonder veel aankopen. Als Rutte oproept om in crisistijd een auto te kopen, dan haal ik mijn schouders op: in economisch goede tijden zou ik het ook niet doen, waarom nu dan wel?
In plaats van het oproepen tot consumeren in crisistijd, zou de overheid beter kunnen oproepen tot consuminderen in voorspoedige tijd, zodat de volgens crisis kleiner zal zijn, of zelfs helemaal wegblijft.

Deze crisis is een uitzondering. Bedrijven raakten niet in de problemen door het falen van de economie of door het wegblijven van consumenten, maar simpelweg omdat ze door de overheid verboden werd om open te blijven. Zo zijn veel restaurants, kermissen, bioscopen, stadions enz aan de rand van faillissement geraakt.
En daar begint het voor mij nu een beetje ethisch te knagen. Ik ga zelden naar een restaurant, je zult me nooit lang op een kermis zien, ik ga hooguit een keer per jaar naar de bioscoop, en sport doe ik liever zelf dan er naar te kijken. In een normale crisis zou ik me niet echt aangesproken voelen als de overheid me zou aanmoedigen om deze branches te steunen. Ik ben namelijk niet degene die in crisistijd is weggebleven. Bovendien zou ik wel een bioscoop kunnen steuren, maar ik heb echt geen idee naar welke film ik dan zou moeten. Entertainment moet immer niet op werk gaan lijken.

Om mijn geweten te sussen heb ik toch een paar dingen uitgekozen om geld aan te geven. Ik ben donateur geworden van een lokaal cultureel erfgoed. Doordat ze nu geen feesten en bruidsreportages kunnen doen, zijn hun inkomsten grotendeels drooggevallen. Ik steun ze met een periodieke gift, want culturele periodieke giften zijn voor 125% aftrekbaar. Zo betaal je dus netto minder dan de helft. Zie ook hier.

En het verhaal dat Lonneke schreef over een natuurcamping in Portugal die door bosbrand is verwoest raakte me. Dus heb ik op die site ook nog een stukje ziel afgekocht. Zelf doneren? Dan kan hier.